Hell Let Loose: Vietnam – przewodnik dla początkujących – porady i wskazówki dotyczące pierwszych meczów

Gra „Hell Let Loose: Vietnam” przenosi gracza do bitew 50 na 50 rozgrywanych na sześciu rozległych mapach wzorowanych na prawdziwych miejscach z czasów wojny w Wietnamie, a pierwsza godzina gry rzadko sprawia wrażenie, jakby gracz robił jakiekolwiek postępy. Większość nowych graczy spędza te mecze, idąc w kierunku walk, które zakończyły się kilka minut temu, ginąc z rąk wrogów, których nigdy nie zauważyli, i zastanawiając się, dlaczego liczba ich zabójstw nie chce wzrosnąć. Rozwiązanie tego problemu nie ma prawie nic wspólnego z celnością, a prawie wszystko z mapą, radiem i ekranem odrodzenia.

Najlepsze triki do Hell Let Loose: Vietnam

Najważniejszą zmianą w podejściu jest traktowanie tej gry jako gry drużynowej z elementami strzelanki, a nie strzelanki z dodanymi na siłę drużynami. Gracz samotnie przebywający w dżungli nic nie wnosi i ginie z rąk kogoś, kogo nigdy nie widzi, podczas gdy ten sam gracz znajdujący się dwadzieścia metrów od swojej drużyny zostaje ożywiony, otrzymuje wskazówki i dowiaduje się, gdzie faktycznie toczy się walka. Na pierwsze kilka meczów wybierz rolę wspierającą i przeczytaj analizę „Wszystkie 17 ról w Hell Let Loose: Vietnam oraz którą wybrać jako pierwszą ”, zanim zaczniesz eksperymentować z moździerzami i helikopterami.

• Przed pierwszym meczem na żywo zapoznaj się z sekcją „Pierwsze kroki”. Poznasz w niej mapę taktyczną, kanały radiowe, punkty przejęcia oraz miejsca odrodzenia w czasie, który zmarnowałbyś, błąkając się po prawdziwej grze.
• Sprawdź klawisze radia, zanim zmienisz jakiekolwiek przypisania. W domyślnych ustawieniach na PC klawisz C to radio oddziału, V to czat lokalny, a X to radio dowództwa.
• Przed każdym rozmieszczeniem otwórz mapę taktyczną. Cel, oddział, punkt odrodzenia na froncie, trasa – w tej kolejności, a następnie kliknij „Rozmieść”.
• Trzymaj się oddziału i korzystaj z osłon. Walki na otwartej przestrzeni przegrywa ten, kto na niej stoi, więc najpierw zrywaj linię wzroku, a dopiero potem zgłaszaj kontakt.
• Przegrupuj się, gdy twoja pozycja przestaje pełnić swoją rolę. Jedna celowa śmierć jest lepsza niż cztery minuty biegania w kierunku bitwy, która już się przesunęła.

Dwie z tych zasad wymagają zastrzeżenia. Ponowne rozmieszczenie nie jest równoznaczne z rezygnacją z flanki, którą celowo utrzymujesz, a różnica polega na tym, czy potrafisz konkretnie odpowiedzieć na pytanie „dlaczego tu stoję”. Zmiana przypisania klawiszy jest również bardziej niebezpieczna, niż się wydaje, ponieważ przeniesienie znanego klawisza na klawisz „C” po cichu pozbawia cię możliwości komunikowania się z własnym oddziałem, a objaw tego przypomina raczej uszkodzony mikrofon niż konflikt przypisania klawiszy.

Przewodniki po grze All Hell Let Loose: Vietnam

Każdy z wyżej wymienionych systemów ma swoją własną stronę, a poniższa tabela wskazuje tę, która w pełni odpowiada na każde pytanie.

Uwaga: przeczytaj stronę poświęconą rolom przed stroną o rozwoju, ponieważ poziomy odblokowania są śledzone osobno dla każdej roli, a grindowanie niewłaściwej roli to strata kilku meczów.

Wskazówki dla początkujących w grze „Hell Let Loose: Vietnam”

Zapoznaj się z interfejsem w trybie, w którym nikt do ciebie nie strzela.

Rozdział „Pierwsze kroki” obejmuje poruszanie się, kucanie, leżenie, pływanie, leczenie, podstawową obsługę broni, strukturę dowodzenia, kanały radiowe, mapę taktyczną, znaczniki na polu bitwy, punkty odrodzenia oraz punkty przejęcia. Lista ta wydaje się długa, ale sprowadza się do czterech pytań, na które musisz znaleźć odpowiedź w każdym meczu: gdzie znajduje się twój oddział, gdzie powinieneś się odrodzić, o który cel walczą drużyny oraz na którym kanale radiowym dotrzesz do osób, z którymi chcesz się skontaktować. Nie musisz najpierw kończyć samouczków specjalistycznych, ponieważ rozwiązują one problemy, z którymi jeszcze się nie spotkałeś. W szczególności „Szkolenie dowódcy oddziału” wydaje się abstrakcyjne, dopóki nie stracisz punktu odrodzenia na froncie w prawdziwym meczu i nie zobaczysz, jak cały oddział nagle musi pokonać trzyminutowy dystans pieszo. Wróć do bardziej zaawansowanych samouczków, gdy odpowiedzi na te cztery podstawowe pytania nie będą już wymagały świadomego wysiłku.

Sprawdź klawisze radia, zanim zmienisz jakiekolwiek przypisania

Komunikacja psuje się po cichu, a przyczyną jest zazwyczaj przypisanie klawiszy, a nie sprzęt.

Domyślne przypisania klawiszy na PC pokazane podczas szkolenia to: C dla radia oddziału, V dla czatu sąsiedzkiego oraz X dla radia dowódczego, przy czym ten ostatni ma znaczenie tylko dla ról korzystających z kanału dowódczego. Jeśli słyszysz swój oddział, ale nie możesz mu odpowiedzieć, sprawdź radio oddziału, zanim zaczniesz szukać usterki w zestawie słuchawkowym lub sterownikach audio. Czat lokalny warto mieć włączony nawet w cichym oddziale, ponieważ gracze znajdujący się w pobliżu poza twoją jednostką często dysponują informacjami, których ci brakuje. Nie musisz nieustannie rozmawiać, by być przydatnym przez radio, a krótkie komunikaty są bardziej skuteczne niż długie opisy: wróg na moim ping, czołg po prawej, punkt obserwacyjny zniszczony, medyk na miejscu, ruszam do punktu. Jedno trafne zgłoszenie oszczędza więcej czasu niż pięć minut samodzielnej próby zorientowania się w sytuacji bojowej przez liście.

Przed każdym wysłaniem otwórz mapę taktyczną

Ekran odrodzenia to decyzja taktyczna, a nie ekran ładowania.

Częstym błędem początkujących jest kliknięcie pierwszej ikony, która znajduje się najbliżej punktu przejęcia, a następnie odkrycie, że oddział się przemieścił, cel uległ zmianie lub punkt odrodzenia na froncie został zniszczony, podczas gdy gracz był w menu rozmieszczenia. Zamiast tego postępuj w ustalonej kolejności: znajdź aktywny cel, zlokalizuj swój oddział i dowódcę oddziału, znajdź przydatne miejsce odrodzenia oddziału na froncie, porównaj je z miejscami odrodzenia drużyny i dopiero wtedy rozpocznij rozmieszczenie. Prawidłowe miejsce odrodzenia to takie, które pozwala ci kontynuować zadanie, które twój oddział już wykonuje, a często nie jest to miejsce najbliższe na mapie. Gdy już jesteś przy życiu, ta sama mapa odpowiada na pytanie, na które nie odpowie strzelanina, ponieważ dźwięk w gęstej dżungli wskazuje na toczącą się walkę, nie mówiąc jednak, czy ma ona znaczenie. Zwracaj uwagę na cel, oddział, punkty odrodzenia sojuszników, sygnały ping, trasę i poruszaj się zgodnie z trasą, a nie kierując się hałasem.

Trzymaj się oddziału i korzystaj z osłon

Odległość od oddziału to wskaźnik, który pozwala przewidzieć, czy zginiesz.

To nie jest „Call of Duty” ani „Battlefield”, a prędkość poruszania się, linie widoczności i system ożywiania karzą graczy, którzy oddalają się w poszukiwaniu własnej strzelaniny. Kiedy znajdziesz się pod ostrzałem, pierwszym ruchem jest schronienie się, a drugim – wezwanie pomocy, ponieważ kolega z oddziału, który zna pozycję wroga, wygrywa wymianę ognia, którą sam miałbyś przegrać. Wykrywanie wrogów to osobna umiejętność, a wielu graczy nie radzi sobie z nią zbyt dobrze, więc poleganie na kolegach z drużyny, którzy widzą lepiej, jest uzasadnioną taktyką, a nie słabością. Mapa oferuje również opcje poruszania się, o których większość nowych graczy zapomina, w tym pływanie, wspinanie się, szybkie czołganie się oraz wyciąganie rannego kolegi z otwartej przestrzeni przed jego ożywieniem. Flankowanie sprawdza się w tej grze, ale ślepa flanka, o której nikt nie wie, zazwyczaj kończy się twoją śmiercią w miejscu, do którego twoja drużyna nigdy nie dotrze.

Przesuń się, gdy twoja pozycja przestaje pełnić swoją rolę

Celowe oddanie terenu jest często szybsze niż marsz.

Przemieszczenie się może wydawać się marnotrawstwem przy pierwszych kilku próbach, ponieważ żyjesz i włożyłeś już wysiłek w pokonanie części mapy. Alternatywa jest gorsza: kilka minut marszu w kierunku bitwy, która już się zakończyła, przybycie na miejsce samemu i śmierć z rąk oddziału, który już się rozstawił. Zresetuj się, gdy twój oddział przeniósł się do innego celu i zostawił cię za sobą, gdy pojawi się lepsze miejsce odrodzenia bardziej na przodzie, gdy teren, który utrzymujesz, nie chroni już niczego lub gdy front po prostu przesunął się poza zasięg marszu. Utrzymywanie flanki, obserwowanie trasy lub czekanie na natarcie wroga to prawdziwe zadania, więc trzydzieści spokojnych sekund nie jest samo w sobie powodem do ponownego rozmieszczenia. Sprawdź, czy potrafisz nazwać to, co robisz, a jeśli nie, otwórz mapę.

Najlepsza strategia w grze Hell Let Loose: Vietnam dla początkujących

Twój współczynnik K/D w pierwszych dziesięciu meczach nic nie znaczy, a aktywne dążenie do jego poprawy sprawia, że grasz gorzej, ponieważ każde zabójstwo, za którym podążasz do dżungli, oddala cię od sektora, który decyduje o wyniku rundy. Zajmowanie terenu, utrzymywanie punktu odrodzenia przy życiu i reanimowanie kolegów z drużyny – to wszystko wpływa na wynik, na którym zależy twojej drużynie, a zabójstwa przyjdą same, gdy już wiesz, jakich tras używa wróg. Zamiast celu punktowego wyznaczaj sobie jeden cel edukacyjny na mecz – czy to zapoznanie się z mapą przed każdym wkroczeniem do akcji, czy też trzy przydatne komunikaty. Kiedy runda znów zacznie wydawać się chaotyczna, wróć do tej samej sekwencji: mapa, oddział, punkt odrodzenia, nasłuch, przemieszczanie się w kierunku zadania, ponowne wkroczenie do akcji, jeśli sytuacja na mapie posunęła się dalej bez ciebie. Gdy ta pętla stanie się automatyczna, warto zapoznać się ze specjalistycznymi systemami, zaczynając od artyku łu „Wszystkie tryby gry w Hell Let Loose: Vietnam – wyjaśnienie”, aby wiedzieć, czego faktycznie wymaga od ciebie każdy tryb.