Reanimal to ponuro piękna i niepokojąca podróż w nieznane

Tarsier Studios, deweloper stojący za uznaną serią Little Nightmares, powrócił ze swoim najnowszym dziełem, Reanimal. Po spędzeniu ośmiu godzin w niemal nieznośnie mrocznym świecie, jasne jest, że tytuł ten dzieli wiele z tego samego DNA, co jego poprzednicy, ale tworzy własną, odrębną tożsamość. Jest to bardziej niepokojąca i ponura odsłona, która pozbawiona została większości subtelnego, poczerniałego kaprysu, który charakteryzował poprzednie gry studia. Wydana 13 lutego 2026 roku za 40 dolarów gra jest często oszałamiającym horrorem, który głęboko rozumie siłę dwuznaczności i tajemniczości w gatunku, który zbyt często ogranicza się do łatwego szokowania krwią.

To doświadczenie zbudowane na atmosferze i wizualnym opowiadaniu historii, ponurym spektaklu, który okazuje się być wartościową przygodą horroru. Dla każdego fana gatunku jest to przekonująca recenzja Reanimal, tytułu, który przedkłada niepokojące piękno nad proste straszenie.

Fabuła koncentruje się na duecie brata i siostry, głównych bohaterach gry. Grając w pojedynkę, kontrolę sprawuje brat, ale rozgrywka kooperacyjna, dostępna zarówno w trybie podzielonego ekranu, jak i online, pozwala drugiemu graczowi kontrolować siostrę. Żadna z postaci nie ma imienia, a ich relacja pozostaje celowo niejasna, czasami sprawiając wrażenie tajemniczej walki. Spotykam ich na spowitym mgłą oceanie, sterujących małym pontonem w kierunku strzelistych klifów zniszczonej wyspy. Ich misją jest uratowanie trójki przyjaciół z paszczy zagłady. Jednak dzięki PC Gamer wiemy, że okoliczności, które doprowadziły do tej niebezpiecznej akcji ratunkowej, nigdy nie zostały wyjaśnione. Gra nie oferuje żadnych wyjaśnień na temat tego, dlaczego ta wyspa jest tak całkowicie zniszczona lub dlaczego jest prześladowana przez gigantyczne zwierzęce mutanty. Ten celowy brak informacji nadaje ton wszechobecnej niepewności, która wisi nad całą podróżą, zmuszając gracza do złożenia znaczenia z nawiedzających wskazówek środowiskowych pozostawionych za sobą.

To, co następuje, to horror, który w dużej mierze trzyma się ustalonego formatu Little Nightmares. Gracze będą skradać się przez wilgotne, opresyjne lokacje, ostrożnie omijając gigantyczne, potworne zagrożenia, które patrolują cienie. Te pełne napięcia sekcje skradankowe są przerywane momentami wysokooktanowego kryzysu, którego kulminacją jest zazwyczaj desperacka sekwencja pościgu, w której trzeba uciekać przed ścigającym kolosem. Reanimal wyróżnia się jednak tym, że zdecydował się na stałą perspektywę kamery 3D, co jest wyborem bardziej zbliżonym do oldschoolowego survival horroru niż bocznej perspektywy poprzednich dzieł Tarsiera. Chociaż nie zmienia to zasadniczo sposobu rozgrywki, zapewnia deweloperom narzędzia do uchwycenia ponurej, przytłaczającej skali wyspy. Ponura, niemal szara skala świata nabiera malarskiego, niemal pięknego aspektu w wyniku tego filmowego kadrowania.

To naprawdę piękna gra, której estetyczna moc pochodzi z dziwnego połączenia obrazów domowych, wojskowych, pasterskich i apokaliptycznych. Znaczna część Reanimal rozgrywa się w ponurych, panoramicznych plenerach, gdzie ścieżka naprzód jest ograniczona nieprzeniknioną ciemnością lub niezgłębionymi przepaściami.

Czasami gra pozwala nawet na ograniczoną eksplorację, często na pokładzie wspomnianego pontonu, który czasami może być wyposażony w harpuny na krótkie, desperackie chwile obrony. Wyspa Reanimal płynie nielogicznie, przechodząc od zalanych miast do przemysłowych zaułków, a następnie do niepokojąco pocałowanych słońcem łąk. Każde miejsce, bez względu na to, jak różne, jest podobnie skażone poczuciem bycia świadkiem jakiegoś niewyobrażalnego okrucieństwa.

Staje się oczywiste, że Tarsier jest o wiele bardziej zainteresowany skomponowaniem idealnego ujęcia lub najbardziej przykuwającego uwagę punktu widzenia niż dopracowaniem tego, jak gra się obsługuje. Staje się to zauważalnym problemem w sekcjach takich jak przemierzanie pontonu, gdzie pełna kontrola nad kamerą wydaje się niezbędna, ale nie jest przyznawana. W większości przypadków Reanimal podąża za schematem Little Nightmares z precyzją graniczącą z formułą.

Zagadki rzadko są mniej niż bardzo oczywiste, podczas gdy inne podstawowe mechaniki - skradanie się, lekka walka i sceny pościgów - wydają się niemal zdawkowe, służąc jako funkcjonalne, ale drugorzędne elementy potężnych obrazów i atmosfery gry. Nawet tempo trzyma się ściśle dyktatu ukształtowanego przez wcześniejsze prace studia; jest dużo chodzenia po ciasnych obszarach, dużo balansowania po niebezpiecznych belkach i co najmniej jeden przypadek, w którym musiałem znaleźć korbę, aby obrócić koło. Niektóre zagadki polegają na współpracy między dwoma bohaterami, ale nie wymagają sprytu, ani nie są sprytnie zaprojektowane.

Czasami zastanawiałem się, dlaczego Reanimal jest grą, a nie filmem, zwłaszcza że Tarsier Studios genialnie rozwinęło tutaj swoje umiejętności filmowe, ale nie poprawiło znacząco swojego podejścia do projektowania gier. Zapowiedź każdego nowego gargantuicznego wroga rozgrywa się w ten sam sposób: widzisz trochę na raz, zanim w końcu zobaczysz dużo, zwykle podczas sekwencji pościgów, które opierają się w dużej mierze na rozgrywce typu prób i błędów. Jednak nazwanie tego stylem nad treścią sugerowałoby, że gra nie jest przyjemna, a w większości tak jest, zwłaszcza z przyjacielem. Naprawdę chciałem zobaczyć tę chorą rzecz do końca, nie dlatego, że pragnąłem odpowiedzi na temat losu jej bohaterów lub ich świata, ale dlatego, że jest to autentycznie, pięknie niepokojąca rzecz do oglądania.

Niezwykłe jest to, jak bardzo Tarsier jest odporny na rozwijanie swojego podejścia do rozgrywki w horrorze. Ale tam, gdzie mechanika ulega stagnacji, fabuła staje się bardziej wyrafinowana. Reanimal to ponura, impresjonistyczna gra, która wie, że nudne bryły, moralizatorski dydaktyzm i wiadra krwi są przeciwieństwem prawdziwie niepokojącego horroru. Mówiąc dokładniej, Tarsier podejmuje znany motyw "małych ludzi w zbyt dużym wrogim świecie" i rozszerza go poza domniemaną przemoc domową i traumę z dzieciństwa.

Świat Reanimal jest zanurzony w śmiertelnym szaleństwie. Kiedy bohaterowie mówią - co robią, choć oszczędnie - ich głosy są martwe, pozbawione wyrazu i wyczerpane, jakby byli już przyzwyczajeni do otaczającego ich chaosu. "Czy wiesz, dlaczego tu jesteśmy?" - pyta jedna z maleńkich postaci mniej więcej w połowie filmu. Do tego czasu każda odpowiedź straciła swoją użyteczność. "Nie mam pojęcia" - brzmi ledwo wymówiona odpowiedź. Możliwe, że Reanimal nie ma sensu, że jest tylko nowym ujściem dla chorych scen i napiętych pościgów Tarsiera. Jest to znacznie bardziej ponura sprawa niż gry Little Nightmares i lepiej dla niej, ale byłoby miło, gdyby była tak złożona w rękach, jak jest koncepcyjnie.