Taktyczna głębia zagrożenia i luki we wczesnym dostępie

Recenzja Menace rozpoczyna się od pierwszych godzin spędzonych na dowodzeniu oddziałami w turowej grze taktycznej science fiction stworzonej przez Overhype Studios. Początkowe misje stawiają gracza na czele kosmicznych marines działających po katastrofalnym wypadku FTL. Systemy są uszkodzone. Członkowie załogi nie żyją. Władza dowodzenia domyślnie należy do postaci gracza, majora odpowiedzialnego teraz za przetrwanie i operacje w nieznanym regionie kosmosu znanym jako Wayback. Konfiguracja zapewnia stawkę, ale wstrzymuje wyjaśnienie. Gra szybko przechodzi do walki, nie zatrzymując się na zdefiniowanie szerszej sytuacji.

W swojej obecnej formie gra znajduje się we wczesnym dostępie na Steam, a status ten kształtuje niemal każdą część doświadczenia. Warstwa taktyczna jest w pełni grywalna i gęsto zaprojektowana, podczas gdy struktura narracyjna pozostaje fragmentaryczna. W Wayback występuje kilka ludzkich frakcji i wrogi gatunek obcych, ale ich historia i motywacje pozostają w większości niewyjaśnione. Istnieją odniesienia do systemu wiedzy w grze, ale nie jest on jeszcze dostępny. Misje przebiegają bez wyraźnych celów długoterminowych, poza eskalacją trudności i progresją wyposażenia.

W pierwszych trzech misjach Leana Hafer z IGN opisuje osobiste zaangażowanie w działania oddziału i ich wyniki. Ton ten odzwierciedla sposób, w jaki gra zachęca do zwracania szczególnej uwagi na poszczególne ruchy, pozycjonowanie i wyniki.

"Rozstawcie się i ruszajcie. Dobry strzał! To było czyste, dziewczyno".

- Leana Hafer, IGN

Ta reakcja jest bezpośrednio związana z tym, jak Menace konstruuje swoją turową walkę. Gra ogranicza pasywną rozgrywkę. Podejście typowe dla gatunku Overwatch jest zniechęcane przez zasady ekonomii akcji i projektowanie zdolności. Jednostki muszą angażować się w ruch i presję. Mechanika tłumienia dominuje w walkach z ludzkimi wrogami. Długotrwały ostrzał osacza cele, zmniejsza celność i ogranicza punkty akcji. Pozwala to nacierającym jednostkom manewrować z mniejszym ryzykiem. Oddziały pod ostrzałem reagują automatycznie, chowając się lub padając na ziemię w zależności od intensywności zagrożenia.

Widzę, że system walki naciska na ciągły ruch do przodu, zamiast ostrożnego przeciągania. Presja ta wynika z tego, jak przydzielane są tury i jak ograniczone są zdolności reaktywne. Sukces zależy od śledzenia, które jednostki nadal mają akcje i które obszary pola pozostają odkryte. Każdy ruch naprzód wiąże się z ryzykiem, ale gra nagradza skalkulowaną agresję. Rezultatem jest stały rytm taktyczny, który rzadko zwalnia.

Każdy oddział jest prowadzony przez imiennego dowódcę z głosem, zdefiniowanym tłem i unikalną rolą mechaniczną. Liderzy ci mogą być rekrutowani, dostosowywani i awansowani. Jacques, prywatny ochroniarz, odzyskuje punkty akcji, gdy znajduje się pod ostrzałem, zachęcając do rozmieszczenia na pierwszej linii. Marta rozpoczyna misje z debuffem, który z czasem zamienia się w potężną przewagę, czyniąc ją skuteczną podczas dłuższych starć. Mechanika ta jest ściśle zintegrowana z tempem misji i decyzjami dotyczącymi składu drużyny.

Liderów wspiera maksymalnie ośmiu członków oddziału. Nie mają oni dialogów ani specjalnych zdolności i można zmienić ich nazwy. Ich zbędność jest zamierzona. Siła robocza jest ograniczona na poziomie strategicznym, zmuszając graczy do rozważenia strat w stosunku do długoterminowych możliwości. Placówki medyczne mogą rehabilitować ranne jednostki w późniejszej fazie kampanii, co zmienia kalkulacje ryzyka wraz z poprawą infrastruktury. Wczesna ostrożność ustępuje miejsca świadomemu poświęceniu, gdy opcje odzyskiwania zdrowia rosną.

Walka z obcymi wrogami zmienia ustaloną taktykę. Istoty te skuteczniej opierają się tłumieniu i często polegają na atakach wręcz. Niektóre mają pancerz, który sprawia, że standardowe karabiny są nieskuteczne. Nie używają osłon, co eliminuje znaną logikę pozycjonowania. Starcia wymagają zmiany ekwipunku i zrewidowania planów ruchu. Trzymanie się ziemi i wymiana ognia nie zawsze działa. Różnorodność zachowań wrogów wymaga ciągłego dostosowywania, a nie powtarzania jednego podejścia.

Personalizacja oddziału opiera się na ekonomii barterowej. Nie ma standardowej waluty. Wyposażenie zdobywa się w misjach lub handluje na czarnym rynku przy użyciu przedmiotów takich jak złom materiałów wybuchowych lub szczątki obcych. Każda misja narzuca budżet zaopatrzenia, który ogranicza ilość sprzętu, jaki można wykorzystać. System ten zapobiega nadmiernemu wyposażaniu oddziałów nawet po zdobyciu rzadkich przedmiotów.

Progresja poprzez ulepszenia weteranów oferuje stopniowe, ale znaczące korzyści. Awanse odblokowują profity, które poprawiają ruch, uniki lub inne korzyści sytuacyjne. Ulepszenia te nie przytłaczają podstawowej mechaniki. Zwiększają specjalizację bez trywializowania walki. Projekt odzwierciedla znajomość pułapek gatunku, unikając gwałtownych krzywych mocy, które podważają wyzwanie.

Warstwa strategiczna istnieje, ale wydaje się tymczasowa. Gracze mogą wydawać komponenty na ulepszenia statków, takie jak wnęki medyczne i biura rekrutacyjne. Zdolności wsparcia orbitalnego zapewniają ograniczone korzyści podczas misji. Ścieżki lojalności z trzema frakcjami Wayback odblokowują budynki i profity specyficzne dla danej frakcji, w tym zwiększone szanse na łupy lub wezwanie zaopatrzenia w trakcie misji. Systemy te działają, ale brakuje im głębi. Sprawiają wrażenie raczej fundamentów niż gotowych struktur.

Różnorodność planet jest na tym etapie ograniczona. Dostępne są tylko trzy lokacje, a wizualna powtarzalność staje się z czasem zauważalna. Dodatkowe planety są planowane, ale nie zostały jeszcze zaimplementowane. Problemy techniczne pojawiają się rzadko, choć jeden zgłoszony błąd trwale zakłóca licznik siły roboczej w pliku zapisu. Pomimo tego, gra pozostaje grywalna i stabilna w większości obszarów.

Zdaję sobie sprawę, jak brak zdefiniowanego głównego wątku fabularnego wpływa na zaangażowanie podczas dłuższych sesji. Po kilkudziesięciu godzinach misje eskalują, ale nie zbiegają się w kierunku narracyjnego punktu końcowego. Przerywniki filmowe wskazują na napięcia między frakcjami i strukturą dowodzenia Marine, ale nie wyjaśniają intencji ani kierunku. Rezultatem jest kampania napędzana mechaniką, a nie fabułą.

Systemy walki, tożsamość oddziałów i różnorodność wrogów już teraz plasują Menace wśród najlepszych taktyk turowych dostępnych we wczesnym dostępie. Brak kontekstu narracyjnego jest główną słabością. Otoczenie wzbudza ciekawość, ale nie daje odpowiedzi. Na razie gra funkcjonuje jako skoncentrowana taktyczna piaskownica z miejscem na rozwój.

Wnioski płynące z recenzji Menace określają projekt raczej jako solidną wersję wczesnego dostępu niż kompletne doświadczenie. Podstawowe systemy są obecne, funkcjonalne i wciągające. Fabuła, strategiczna głębia i różnorodność środowiska pozostają niedopracowane. Dalsze aktualizacje określą, czy te elementy sprostają standardom wyznaczonym przez projekt walki.