Recenzja Escape From Ever After

Zacząłem Escape From Ever After spodziewając się znanego hołdu indie. Zamiast tego znalazłem pewny siebie riff na Paper Mario, który wykorzystuje swój wpływ jako punkt odniesienia, a nie kulę. Escape From Ever After otwiera się wewnątrz bajkowego zamku, który został już wydrążony przez korporację, a ta ramka nadaje ton wszystkiemu, co następuje. Jest to gra, w której książki z opowieściami pełnią podwójną rolę zadań, a legendarne stworzenia siedzą w kabinach, i zobowiązuje się do tego pomysłu bez mrugnięcia okiem.

Pierwszy odcinek wrzuca mnie w rolę Flynta Bucklera, ludzkiego bohatera, który wchodzi prosto do legowiska smoka Tindera, tylko po to, by odkryć, że miejsce to zostało przekształcone w Ever After Inc. Kamienne korytarze zniknęły, zastąpione przez rzędy biurowe obsadzone przez wróżki, gnomy, jednorożce, gęsi i znajome postacie z bajek. Wizualny żart od razu rzuca się w oczy i wciąż się nasila. Za pośrednictwem Polygon, wczesne nagrania z gry nie podkreślają, jak gęste są te przestrzenie, gdy faktycznie się po nich poruszasz.

Krótka wymiana zdań w recepcji wysyła Flynta do kierownictwa, gdzie pan Moon oferuje mu pracę zamiast walki. Kiedy Flynt odmawia, odpowiedź jest szybka i lekceważąca.

"nie miał czasu dla obłąkanych szaleńców"

- Marloes Valentina Stella, Polygon

Ta linijka kończy się, gdy Flynt znajduje się w lochu, dzieląc celę z samą Tinder. Smoczyca została pozbawiona swoich rozmiarów i mocy przez korporacyjną obrożę, która redukuje ją do wersji chibi jej dawnego ja. Konfiguracja zamienia oczekiwaną rywalizację w partnerstwo, a gra nie marnuje czasu na uczynienie tego sojuszu centralnym. Plan staje się prosty w koncepcji i dziwny w wykonaniu: zostać zatrudnionym, wspiąć się po drabinie korporacyjnej i zdemontować Ever After Inc. od wewnątrz.

Przejście od próby ucieczki do rozmowy kwalifikacyjnej następuje szybko, a gra traktuje to jako normalne. Ten rzeczowy przekaz sprzedaje satyrę lepiej niż przesadzone żarty. Po zatrudnieniu jako stażysta, pierwsze zadanie Flynta wysyła go do żywej bajki opartej na Trzech małych świnkach. Zamiast ratować kogokolwiek, zadaniem jest powstrzymanie mieszkańców przed ingerowaniem w projekt nieruchomości. Świnki są deweloperami, wilk jest spokojnym mieszkańcem, a wioska przeznaczona do rozbiórki zamienia się w pierwszą prawdziwą strefę eksploracji.

To tutaj Escape From Ever After zaczyna ufać graczowi. Cele się rozluźniają. Domy się otwierają. Zagadki pojawiają się bez wyjaśnienia. Jedno z zadań każe mi po prostu znaleźć mysz. Nie ma żadnego znacznika, żadnej podpowiedzi. W końcu znajduję mysz uwięzioną na wiatraku, zirytowaną i głośno o tym mówiącą. To odkrycie wydaje się zasłużone, ponieważ gra cofa się i pozwala ciekawości wykonać pracę.

Walka istnieje obok eksploracji, ale nigdy jej nie przytłacza. Bitwy zapożyczają bezpośrednio z Paper Mario mieszankę planowania turowego i czasowych wejść. Uniki wymagają precyzyjnego naciskania przycisków tuż przed uderzeniem. Ataki wymagają podobnego wyczucia czasu. Flynt może rzucić swoim puklerzem wiele razy, jeśli dobrze trafię w okno wprowadzania. Muzyczne zdolności Wielkiego Złego Wilka opierają się na krótkich sekwencjach przycisków. Kiedy te podpowiedzi są zgrane w czasie, nagradzają skupienie i dobrze się je wykonuje. Kiedy nie są, jak na przykład przytrzymanie przycisku w celu przedłużenia ognistego oddechu Tindera, czują się jak obowiązki nałożone na solidną mechanikę.

To, co pomaga to zrównoważyć, to wybór. Pomniejszych wrogów można całkowicie unikać. Spędziłem długie odcinki omijając wędrujące zagrożenia, w tym tęczowego jednorożca, który gonił mnie po całej mapie. Pomijanie walk spowolniło moje zdobywanie poziomów, ale sprawiło, że starcia z bossami były ostrzejsze. Kiedy gra chce, abym się zaangażował, upewnia się, że spotkanie wymaga uwagi.

Pierwszy prawdziwy test przychodzi w lochu Ever After Inc. przeciwko Trzem Ślepym Myszom. Walka wymusza pozycjonowanie, świadomość broni wroga i inteligentne wykorzystanie członków drużyny. Włócznie karzą nieostrożne ataki wręcz. Tarcze wymagają ognia. Presja dystansowa ma znaczenie. Po raz pierwszy Escape From Ever After prosi mnie o czytanie pola bitwy zamiast reagowania na podpowiedzi i to działa.

Tempo dotarcia do tego punktu jest nierówne. Walka w lochu zajęła około 45 minut i ponad dwie godziny, zanim Wolfgang dołączył do drużyny, a zagadki środowiskowe stały się powszechne. Eksplorowałem dokładnie, ale nawet biorąc to pod uwagę, otwarcie się wlecze. Wypłata nadchodzi, ale wymaga cierpliwości.

Tym, co pomogło mi przetrwać ten powolny początek, było pisanie. Podejście gry do późnego kapitalizmu przefiltrowanego przez bajki nie jest nowe, ale wykonanie pozostaje ostre. Postacie są definiowane przez drobne szczegóły, a nie szerokie żarty. Irytacja Tindera jest zasłużona. Zadowolenie świń pasuje do ich roli. Wyluzowana postawa wilka kontrastuje z jego reputacją. Sam Flynt jest celowo prosty, zamknięty w roli tradycyjnego bohatera, podczas gdy wszyscy wokół niego naginają zasady.

Poza główną ścieżką, Escape From Ever After zawiera poboczne aktywności, które wzmacniają jej otoczenie. Udekorowałem swoje biuro. Zajmowałem się dziwnymi pracami, które rozwiązywały problemy w dosłowny sposób, na przykład naprawiając komputer poprzez jego wyłączanie i włączanie. Rozmowy są dostępne z prawie każdą postacią i są na tyle krótkie, że zachęcają do zaglądania do gry bez zatrzymywania postępów. W tle przygrywa jazzowa ścieżka dźwiękowa, nadając korporacyjnym przestrzeniom nieoczekiwany rytm.

Escape From Ever After odnosi sukces, ponieważ angażuje się w swoje założenie mechanicznie i narracyjnie. Nie spieszy się, by zaimponować systemami i nie ukrywa swojej satyry pod hałasem. Ufa graczowi, że zauważy szczegóły i zdecyduje, ile tarcia chce od walki. Jeśli gra będzie nadal opierać się na tym fundamencie, stanie się czymś więcej niż hołdem. Staje się własną przestrzenią, w której bajki i polityka biurowa zderzają się bez przeprosin. Doświadczenie jest już znaczące i stanowi mocny argument za spędzeniem więcej czasu w Escape From Ever After na Steam.