Analizatorzy danych z remake’u gry „Ocarina of Time” odkryli tryb Master Quest ukryty w DLC oraz wskazówkę dotyczącą gry „Majora’s Mask”

Dataminerzy odkryli pliki związane z trybem Master Quest w remake’u gry „The Legend of Zelda: Ocarina of Time”, które są zablokowane w ramach DLC, a nie w ramach zwykłej aktualizacji.

MrCheeze jako pierwszy ujawnił te pliki, a OatmealDome potwierdził ich istnienie, dodając, że remake sprawdza, czy gracz posiada dostęp do danego DLC, zamiast udostępniać ten tryb w ramach zwykłej aktualizacji. Ta sama seria poszukiwań ujawniła jeszcze coś innego – dialogi dotyczące maski, której nikt jeszcze nie widział.

„Dane są niekompletne, ale mogę potwierdzić, że świat jest odwrócony lustrzanie, a lochy zostały zmodyfikowane (np. krowy w brzuchu Jabu-Jabu)”.

— OatmealDome

Tryb Master Quest nie jest nowością. Pojawił się on w portacji na GameCube z 2003 roku jako trudniejsza wersja gry podstawowej, z silniejszymi przeciwnikami i zmienionym układem lochów, i można go było wybrać już z pierwszego menu. Wersja na 3DS z 2011 roku zachowała ten tryb, ale udostępniła go dopiero po ukończeniu całej gry. Remake na Switch 2 został wydany bez tej opcji w jakiejkolwiek formie, co było jedyną rzeczą, do której recenzenci ciągle wracali.

Ta uwaga pojawiła się w kontekście skądinąd bez zarzutu odbioru gry. Remake uzyskał wysoką ocenę krytyków wynoszącą 96 punktów na OpenCritic na podstawie 30 recenzji, przy czym każdy krytyk go polecał, oraz 96 punktów na Metacritic na podstawie 80 recenzji, wśród których nie było żadnych ocen mieszanych ani negatywnych. Nintendo Life nadal zwracało uwagę na brak trybu Master Quest oraz braku jakiegokolwiek trybu trudnego, co było szczególnie rażące dla każdego, kto ukończył już oryginalną wersję na N64 lub wersję na 3DS.

Otwartą kwestią pozostaje, czy tryb ten będzie płatny. OatmealDome zauważa, że obecna aktualizacja sprawdza obecność tylko jednego elementu DLC oznaczonego jako „MQ”, co nie pozwala stwierdzić, czy Nintendo ma w planach coś jeszcze. Bezpłatna dystrybucja wśród subskrybentów Nintendo Switch Online pasowałaby do schematu, który Nintendo stosowało już wcześniej w przypadku dodatków do starszych tytułów.

„Chociaż Nintendo mogłoby udostępnić ten DLC za darmo, nie rozumiem, dlaczego zadało sobie trud, by odblokować go za pomocą DLC, zamiast po prostu dołączyć go do aktualizacji…”

— OatmealDome

Ja również uznałbym tę strukturę DLC za zły znak. Pobieranie opłat za tryb, który dwadzieścia trzy lata temu był dostarczany za darmo na płycie do GameCube, byłoby jedyną decyzją zdolną zepsuć tak dobrze przyjęty remake i dałoby nową siłę krytyce o „zbyt ostrożnym podejściu”, której ta gra wcale nie potrzebuje.

Wątek dotyczący „Majora’s Mask” dotyczy raczej amiibo niż komentarzy w kodzie. YouTuber Austin John Plays przetestował w remake’u całą linię amiibo z serii Zelda, odkrył, że większość z nich zapewnia przedmioty konsumpcyjne, a następnie poszedł o krok dalej, przepisując tagi NFC, aby udawać niewydane figurki Young Linka i Young Zeldy. Obie odblokowują maski, które można założyć, a postacie niezależne z Hyrule mają unikalne kwestie napisane specjalnie dla każdej z nich. Obok nich znajduje się dialog dotyczący trzeciej maski, której obecnie nie można zdobyć w grze – napisany tak, jakby osoba mówiąca była zaniepokojona, a jedna z kwestii opisuje ją jako nieziemską.

Austin John interpretuje to jako przygotowanie gruntu pod przyszłą figurkę, której oczywistym kandydatem jest Skull Kid, a której premiera miałaby zbiegać się z remake’iem gry „Majora’s Mask” na Switch 2. W remake’u postać właściciela sklepu Happy Mask została już zaprojektowana na wzór jego wyglądu z sequela, a nie z 1998 roku, co samo w sobie jest drobną zmianą, ale nabiera większego znaczenia w kontekście niewykorzystanych dialogów dotyczących masek. „Majora’s Mask” to jedyna gra, którą zamówiłbym w przedsprzedaży na podstawie plotki, ponieważ seria nigdy nie powtórzyła tego, co zrobiła z trzema dniami i odliczaniem.

Te dwie figurki zostały zaprezentowane podczas wrześniowej prezentacji „Zelda 40th Anniversary Direct”, a ich głównym atutem były maski – odtworzono w nich wielokątne twarze obu postaci znane z N64. Nintendo podało datę premiery na rok 2027, nie podając jednak miesiąca ani ceny. Ta luka między premierą gry 5 listopada a pojawieniem się figurek w następnym roku jest powodem, dla którego w ogóle trzeba było sfałszować tag, aby zobaczyć tę treść.

Nintendo celowo zdecydowało, co w remake’u zostanie zachowane, a co usunięte. Studio zrezygnowało z funkcji szybkiej podróży po jej wdrożeniu – producent Eiji Aonuma wyjaśnił, że poprosił zespół o dodanie punktów teleportacji, przetestował wynik i stwierdził, że zniknęła ta część przemierzania Hyrule, w której gracz zatrzymuje się i rozgląda, więc kazał je usunąć. To właśnie tę decyzję cenię najbardziej w tej wersji, ponieważ właśnie chodzenie po tym samym polu po raz piętnasty sprawia, że gra wciąż na mnie działa.

Aonuma wkroczył w tydzień premiery, otwarcie wyrażając swoje obawy. Producent denerwował się, jak gracze przyjmą grę, ponieważ „Ocarina of Time” była jego pierwszym projektem pod kierownictwem Shigeru Miyamoto, a jako powód sukcesu adaptacji wskazał zespół młodych deweloperów, którzy nigdy nie grali w wersję z 1998 roku.

Strona techniczna przyciągnęła mniej uwagi. SuperMetalDave64 odkrył, że w remake’u wykorzystano technologię AMD FSR 1.0 do skalowania rozdzielczości oraz SMAA do wygładzania krawędzi, co oznacza brak DLSS po prawie 18 miesiącach od premiery konsoli Switch 2, choć przyznał, że w grze zbudowanej w ten sposób ma to mniejsze znaczenie.

Remake zajmuje obecnie pierwsze miejsce w serwisie Metacritic w rankingu użytkowników z oceną 9,6 – najwyższą, jaką serwis ten kiedykolwiek odnotował – a do tego uzyskał 96 punktów od krytyków. Gra „The Legend of Zelda: Ocarina of Time” jest dostępna wyłącznie na konsoli Nintendo Switch 2.