MotoGP 26 ląduje z nowym sposobem siedzenia na motocyklu

Premiera MotoGP 26 odbędzie się dziś, 29 kwietnia 2026 roku, na PlayStation 5, Xbox Series X/S i PC. Gra została opracowana i wydana przez Milestone. To licencjonowana symulacja wyścigów motocyklowych oparta na nowym systemie sterowania, w którym przesunięcia ciężaru i pozycja ciała decydują o zachowaniu motocykla na zakrętach. W grze występuje pełna, oficjalna lista zawodników: 22 zawodników, 11 zespołów, klasy MotoGP oraz Moto2 i Moto3 na 22 prawdziwych torach.

Premiera wprowadza Milestone z powrotem do corocznego rytmu po ponad dwóch dekadach posiadania licencji MotoGP i wkracza w okres, gdy fani wyścigów śledzą kalendarz premier Forza Horizon 6, która odbędzie się 19 maja. Lobby online skalują się teraz do 22 zawodników dzięki funkcji gry międzyplatformowej, a tryb kolekcjonowania pakietów kart dołącza do powracających trybów symulacyjnych i arcade. Dotychczasowe recenzje skupiały się wokół „dobrych, ale nie rewolucyjnych”, a większość relacji chwaliła przeróbki sterowania, jednocześnie kwestionując, jak wiele innych zmian faktycznie się zmieniło.

Pochylanie się w róg, zanim zamierzasz

Pierwszą rzeczą, którą zauważasz, jest to, że motocykl nie wydaje się już być jednostką, którą kierujesz. Kierowca czuje się jak motocyklista. Pochylenie się o ułamek za wcześnie w wolną szykanę powoduje zapadnięcie się przodu. Zbyt późne podniesienie się na szybkim zakręcie w prawo powoduje poszerzenie linii o pół metra, co stanowi różnicę między wyprzedzaniem a uderzeniem tylnego koła w czyjąś owiewkę. GameCritix opisał tę regulację jako kierowanie kierowcą na motocyklu, a nie samym motocyklem, i że to kadrowanie odpowiada temu, co faktycznie komunikuje kontroler. Haptyka DualSense przenosi obciążenie z przodu na dłonie w sposób, który poprzednie części symulowały bardziej abstrakcyjnie.

Pierwsze dwie godziny spędziłem na wykańczaniu się w Mugello, zanim cokolwiek z tego zaczęło działać. Potem zadziałało i przejechałem sześć okrążeń bezbłędnie z rzędu.

Struktura kariery jest znajoma. Wybierz klasę, zespół lub stwórz zawodnika, przejedź treningi, kwalifikacje i sam wyścig, ścigaj się o punkty i mistrzostwo. Struktura wokół niego stała się gęstsza. Teraz jest trójwymiarowy padok z inżynierami, do których możesz podejść, i konferencjami prasowymi, gdzie twoje odpowiedzi trafiają do systemu rywalizacji, który śledzi, kogo wyzwałeś, a kogo zignorowałeś. Dynamiczny ranking zawodników łączy umiejętności w grze z wynikami w świecie rzeczywistym, więc stawka zmienia się wraz z rzeczywistym sezonem.

DualShockers zauważył, że to wciąż nie sięga głębi niedawnych trybów kariery w F1, i słusznie. Nie negocjujesz przydziału kar za silnik ani nie przeprowadzasz długich symulacji degradacji opon. Otrzymujesz coś w rodzaju ustrukturyzowanego sezonu z haczykami: rywalem do ścigania, motocyklem do rozwijania w jednym z dwóch kierunków, rozmowami o kontrakcie, które zależą od twojej reputacji. To wystarczy, aby niedzielne wyścigi sprawiały wrażenie, że wnoszą coś do poniedziałkowego.

Dwa rowery, które nie są tym samym rowerem

Podział na tryby Sim i Arcade był widoczny już od kilku odsłon, ale w tym roku różnica między nimi wydaje się większa, i to dobrze. Tryb Sim jest naprawdę wymagający, w sposób zgodny z nową fizyką. Strategia pit stopu, kompresja opon, surowość kar – wszystko to jest wciągające. Tryb Arcade wygładza geometrię każdego zakrętu, dzięki czemu błędy stają się możliwe do naprawienia, a nie ostateczne. GamingBolt scharakteryzował tryb Arcade jako znaczący krok wstecz w realizmie, który jest dokładny pod względem mechanicznym, ale nieco niedocenia zamysłu projektantów. Tryb Arcade nie jest trybem treningowym dla trybu Sim. To inny rejestr tonalny dla innego gracza, który sprawdza się na własnych zasadach.

Ciągle wracam do trybu Sim, ale szanuję fakt, że przełącznik istnieje.

Poza główną trasą, w tygodniach przerwy w sezonie kariery, możesz ścigać się motocyklami Flat Track, Motardami, Minibike'ami i nowymi motocyklami produkcyjnymi na wyspecjalizowanych torach. W poprzednich częściach łatwo było je zignorować jako dodatek. Tym razem różnice w prowadzeniu są na tyle duże, że wydają się odrębną umiejętnością. Motocykl Minibike wymaga od Ciebie pokonywania zakrętów, które na motocyklu MotoGP byłyby prostymi. Motocykl produkcyjny nagradza płynniejszą pracę przepustnicy. Żaden z tych wyścigów nie zastąpi głównych wyścigów dla większości ludzi i nie o to im chodzi. Są one rozgrywane pomiędzy weekendami kariery i przerywają rytm w sposób, który jest naprawdę użyteczny.

To jest miejsce, w którym odchodzę od powszechnie przyjętego założenia, że „dodatki można zignorować”. W trakcie długiej kariery uchroniły mnie one przed wypaleniem na tych samych torach, w tej samej klasie.

Gdzie kończy się polski

Pęknięcia są na krawędziach, a nie na asfalcie. Modele tłumu spłaszczają się pod każdym kątem kamery. Animacje przerywników filmowych między sesjami wydają się sztywne. Komentarz jest na tyle krótki, że usłyszysz powtarzające się kwestie przed końcem drugiego weekendu. Wybór muzyki jest funkcjonalny i łatwy do zapomnienia.

Nic z tego nie psuje wyścigów. Wizualna jakość obrazu na torze jest stabilna, a tryb fotograficzny generuje zdjęcia, które nie krzyczą od razu „z gry”. Jednak oprawa wizualna nie dotrzymuje kroku reszcie gatunku. Jeśli grałeś wcześniej w niedawną grę F1 z czasów Codemasters, zauważysz to. Jeśli grałeś wcześniej w MotoGP 25, zauważysz mniej, ponieważ większość elementów pozostała niezmieniona w porównaniu z zeszłym rokiem.

Pakiety kart są darmowe, o to właśnie chodzi

W tym roku pojawiła się warstwa kolekcjonerska kart. Zdobywasz paczki, otwierasz je i widzisz, których zawodników masz. Nie ma tu systemu „płać, aby wygrać”, ani rynku w stylu Ultimate Team. Niektóre karty mają niestandardowe grafiki, na które warto się zatrzymać. To mały system, który istnieje sam w sobie.

Mam co do tego mieszane uczucia. Sama mechanika jest w porządku, ale w roku, w którym ważniejsze było głębsze zintegrowanie karier, a nie przedmioty kolekcjonerskie. Godzina, którą spędziłem przeglądając pakiety, to nie była godzina, którą spędziłem na mokrej sesji na Phillip Island. To osobista kalkulacja i twoja może być inna.

Po dwóch tygodniach, to co pozostało ze mną, to specyficzne uczucie na wyjściu z 11. zakrętu w Le Mans. Motocykl się uspokaja, ciężar ciała przesunięty jest do przodu, a przez około pół sekundy muszę dodać gazu albo zwolnić. Trafienie w dziesiątkę, a kolejne dwa zakręty się zgrają. Zła próba i zgarniam żwir z przedniej owiewki. Ta manipulacja, powtarzana na 22 torach, w trzech klasach i ewoluującej stawce w kategorii Career, to właśnie to, co MotoGP 26 tak naprawdę sprzedaje. To, czy jego oprawa zmieniła się na tyle, by uzasadnić modernizację, zależy od tego, jak dawno grało się w poprzedni zakręt. Sam motocykl się zmienił.