Ben Feder, były szef projektu „GTA 4”, o budżetach gier klasy AAA i „chwili z Toy Story” w sztucznej inteligencji
Ben Feder kierował firmą Take-Two w okresie premier gier „Grand Theft Auto 4”, „Red Dead Redemption”, „BioShock” i „Borderlands”, a także przekonał firmę do odrzucenia oferty przejęcia ze strony EA, ponieważ uważał, że jej własność intelektualna i kadra posiadają znaczną, niezrealizowaną wartość. Obecnie stoi na czele funduszu venture capital Tirta Ventures, zajmującego się branżą gier.
W rozmowie z serwisem „The Game Business” w przeddzień premiery „GTA 6” Feder stwierdził, że budżety rzędu 300 milionów dolarów przestały mieć sens, że generatywna sztuczna inteligencja jest o krok od akceptacji przez zachodnich konsumentów, a wspomagana przez AI dekompilacja może zrobić dla gier to samo, co Napster zrobił dla muzyki.
Jego sprzeciw wobec gier klasy AAA ma charakter strukturalny, a nie finansowy. Wydawcy, z którymi rozmawia, nie potrafią znaleźć sposobu na stworzenie gry za mniej niż 300 milionów dolarów, a budżet tej wielkości zobowiązuje studio do około pięciu lat pracy, zanim ktokolwiek z zewnątrz ją zobaczy.
„Zatwierdzenie gry za 300 milionów dolarów, której tworzenie trwa pięć lat, jest jakby zabranie całego zespołu deweloperskiego, umieszczenie go w kapsule czasu, zakopanie w ziemi, a pięć lat później wyskoczą i powiedzą: »Voilà, oto ona«”.
— Ben Feder
Trzy do pięciu lat temu takie ryzyko dało się uzasadnić – powiedział – ponieważ wydawca mógł przewidzieć, na jakim rynku pojawi się jego zespół. Teraz jednak, podczas gdy zespół pozostaje „pod ziemią”, zmieniają się gusta i technologia, a ryzyko polega na tym, że gdy gra w końcu ujrzy światło dzienne, nikogo już to nie będzie interesować. Studia AAA znajdują się w niezręcznej sytuacji pośredniej: są zbyt małe, by funkcjonować jako platformy, a zbyt duże, by podejmować prawdziwe ryzyko twórcze. GTA 6 jest dla niego przykładem gry, która uniknęła tej pułapki, stając się samodzielną platformą, a kapitał niezbędny do tego celu szacuje on raczej w miliardach niż w milionach.
Własny katalog Feder pokazuje, co daje długi cykl, gdy działa. Pojedyncza misja z GTA 4 – napad na bank, w którym krzyżują się historie Niko Bellica, Johnny’ego Klebitza i Luisa Lopeza – stała się, według byłego inżyniera dźwięku Rockstar, Roba Carra, wzorem dla systemu zmiany postaci w GTA 5.
Rockstar wyznaczył jednak granicę, jeśli chodzi o powrót do tego katalogu. Informator NateTheHate powiedział w marcu, że nie słyszał nic o projekcie GTA 4 na konsole obecnej generacji, co sprawia, że gra z 2008 roku pozostaje bez nowoczesnej wersji, mimo że jej pomysły wciąż pojawiają się w nowszych wydaniach.
Jeśli chodzi o sztuczną inteligencję, argument Feder przechodzi przez historię animacji. Animatorzy rysujący ręcznie opierali się animacji komputerowej, dopóki Pixar nie wybrał tematu, który uzasadniał tę technologię i dobrze go zrealizował.
„Moim zdaniem dzieli nas tylko jeden moment w stylu Toy Story od akceptacji sztucznej inteligencji w grach wideo przez zachodnich konsumentów. Na Wschodzie już ją zaakceptowali”.
— Ben Feder
Uważam to porównanie za trudniejsze do zrealizowania, niż się wydaje, ponieważ film Pixara zadziałał wtedy, gdy fabuła wymagała tej technologii, a nie wtedy, gdy to technologia szukała fabuły.

W tym roku analogia ta znalazła dosłowne odzwierciedlenie. W październiku firmy Atari i Digital Eclipse wydały grę „Toy Story: Retro Roundup”, zawierającą oryginalną wersję z 1995 roku, obie wersje „Toy Story 2”, „Buzz Lightyear of Star Command” oraz „Toy Story Racer”, wzbogacone o funkcję zapisywania stanu gry i tryb treningowy.
Ta sama marka jest rozbierana na części w innym miejscu. Wycieki dotyczące współpracy „Fortnite” z „Toy Story” wskazują, że Woody, Buzz, Zurg i trójoki Obcy pojawią się w sklepie z przedmiotami za około 1500 V-Bucks każdy, co zbiega się w czasie z czerwcowym powrotem filmu do kin.
To właśnie ten apetyt na remiksowanie Feder dostrzega w dekompilacji, gdzie ludzie wykorzystują sztuczną inteligencję do rozkładania gry na części i odtwarzania jej w formach, których wydawca nigdy nie wypuścił. Porównał stawkę do czasów Napstera w branży muzycznej, kiedy to z dnia na dzień każdy katalog stał się swobodnie kopiowalny, a wytwórnie ostatecznie przeniosły się na koncerty na żywo, a następnie na streaming. Gracze, jak powiedział, są zaintrygowani mieszaniem i remiksowaniem treści, a nie tylko ich konsumpcją, a wydawcy muszą opracować legalną wersję tego zjawiska, zanim ktoś inny stworzy wersję nielegalną.
Feder nie przewiduje załamania. Obecny okres nazywa raczej okresem przejściowym niż kryzysem, w którym z jednej strony następuje racjonalizacja kosztów, a z drugiej – realny wzrost przychodów. Jego rada dla dużego wydawcy brzmi: należy chronić rdzeń – własność intelektualną, talenty, społeczność i dystrybucję – a następnie powołać małe, autonomiczne zespoły zajmujące się nowymi technologiami, zamiast próbować wpasować je w już uruchomiony, pięcioletni plan produkcji.
Wciąż powracam do faktu, że największa premiera dekady miała miejsce w tym tygodniu, a w całym procesie jej tworzenia nie wykorzystano generatywnej sztucznej inteligencji – gra była budowana powoli i ręcznie przez ponad dekadę. Wolę czekać lata na jeden świat na tyle bogaty, by się w nim zagubić, niż otrzymać pięć, które pojawiłyby się szybciej.
Jego końcowa uwaga skierowana do założycieli była bardziej dosadna: ignorujcie utarte przekonania, przestańcie zakładać, że ambicja wymaga ogromnego zespołu lub długiego cyklu, i wykorzystajcie sztuczną inteligencję do przemyślenia procesu tworzenia, a nie do automatyzacji przepływów pracy, które same w sobie wkrótce ulegną zmianie. Twierdził, że w miarę jak produkcja treści staje się tańsza, to właśnie gust i oryginalność stają się rzadkością.

Komentarze