Crimson Capes: Powrót do klasycznej fantastyki dzięki projektowi przypominającemu duszę

Poor Locke przedstawia charakterystyczną grę 2D Soulslike, Crimson Capes, która jest już dostępna na PC Windows. Tytuł ten tworzy własną niszę w ramach gatunku, stawiając na zachwycającą, oldschoolową atmosferę fantasy. Przygoda rozpoczyna się od młodego bohatera, Milona Tempesta, który wyrusza na poszukiwanie określonej rośliny dla lekarza. Podczas tej początkowej podróży Milon napotyka ponurą postać, której twarz jest częściowo zasłonięta karmazynową peleryną.

Spotkanie to szybko ujawnia głębszą tajemnicę: lekarka, która wysłała Milona na poszukiwanie rośliny, jest w rzeczywistości nekromantką. Jej rzekomo uzdrawiające lekarstwo jest zamiast tego składnikiem konfrontacji, oznaczającym prawdziwy początek niebezpiecznej misji Milona. To wprowadzenie nadaje ton przypominający magazyny pulpowe z początku XX wieku, w których często rozwijały się klasyczne narracje fantasy. Przywiązanie gry do tej estetyki staje się natychmiast widoczne, gdy gracze poruszają się po świecie, napotykając jego mieszkańców i wyzwania. Narracja natychmiast zanurza gracza w świecie pełnym intryg, w którym początkowe zadania szybko przeradzają się w znaczące, kształtujące świat wydarzenia. Widzę, że deweloperzy postawili na specyficzny rodzaj opowiadania historii, skupiając się na bezpośrednim zaangażowaniu w fabułę.

Milon, jako Tempest, złożył przysięgę ochrony królestwa Avrom przed czarownicami, co jest obowiązkiem dzielonym z innymi członkami Crimson Capes. Jego arsenał jest skromny i składa się głównie z dwuręcznego miecza i magicznej peleryny. Poza tymi narzędziami Milon polega na swojej wewnętrznej odwadze i niezachwianym poczuciu obowiązku, aby stawić czoła zagrożeniom dla swojej ojczyzny. Gra nie jest jedynie dwuwymiarową adaptacją formuły Dark Souls, ale opiera się na niej dzięki przemyślanym dodatkom.

Choć wyraźnie czerpie inspirację z charakterystycznych zasad FromSoftware, Crimson Capes wyróżnia się dzięki konkretnym wyborom w rozgrywce. Każdy cios wymieniany w walce ma znaczną wagę, wymagając od gracza precyzji. Nawet zwykli bandyci stanowią poważne zagrożenie, mogąc zabić Milona kilkoma dobrze wymierzonymi ciosami. Gracze muszą opanować parowanie nadchodzących ataków lub wykonywanie uników w odpowiednim czasie, aby uniknąć niebezpieczeństwa. Zasoby lecznicze są ograniczone, ale łóżka niebieskich kwiatów oferują sposób na ich uzupełnienie. Aktywacja tych punktów odpoczynku powoduje, że wrogowie odradzają się w całym świecie gry, utrzymując stały poziom wyzwania. Godnym uwagi odstępstwem od wielu gier podobnych do Soulsów jest brak utraty waluty po śmierci, co łagodzi jedną z powszechnych frustracji przy zachowaniu podstawowego poziomu trudności.

Poor Locke zaimplementował rozważane modyfikacje, które odróżniają Crimson Capes od współczesnych gier. Milon nie posiada tradycyjnego systemu levelowania, dlatego też gracze nie mogą uczynić go zbyt potężnym poprzez zwiększanie zdrowia lub obrażeń za pomocą punktów doświadczenia. Wszystkie ulepszenia Milona pochodzą z przedmiotów, które wyposaża podczas swojej podróży. Studio deweloperskie świadomie postawiło na realistyczną symulację walki, a nie fantazję o potędze.

Gracze zaczynają ze standardowym dwuręcznym mieczem, a gra nie oferuje dodatkowych broni jako łupów z pokonanych wrogów. Fizyczna obecność tej broni, często upraszczana w innych średniowiecznych tytułach fantasy, potwierdza się w Crimson Capes, gdzie władanie nią jest naprawdę wymagające. Każdy zamach mieczem jest przedstawiony za pomocą przemyślanych, ciężkich animacji, odzwierciedlających jego znaczną wagę i siłę uderzenia. System walki obejmuje prawdziwe techniki walki mieczem, od pchnięć po zwody.

Starcia stają się przemyślanym tańcem, w którym zarówno Milon, jak i jego przeciwnicy obserwują się nawzajem, czekając na odpowiedni moment do ataku. Ruchy wydają się powolne, ale każda decyzja niesie ze sobą znaczące konsekwencje; pojedynczy błąd może doprowadzić do tragicznych skutków dla Milona.

Uziemiona natura systemu walki paradoksalnie wzmacnia fantastyczne elementy świata Crimson Capes. Poor Locke czerpał inspirację z klasycznych narracji pulp fantasy, tworząc środowisko, w którym bandyci są równie okrutni i niebezpieczni, co nadprzyrodzone demony. Ci pozornie zwyczajni wrogowie wymagają jedynie noża lub łuku, aby zmusić graczy do przemyślenia swojego podejścia do walki.

Wiedźmy, wyznaczone jako zaprzysięgli przeciwnicy Karmazynowych Peleryn, są często przedstawiane jako zwykłe kobiety mieszkające w skromnych chatach głęboko w ciemnych lasach. Ich niepozorny wygląd paradoksalnie zwiększa ich zagrożenie. Wiedźmy te nie potrzebują wielkich pokazów mocy, takich jak przywoływanie legionów duchów lub wystrzeliwanie salw magicznych pocisków laserowych, aby stanowić zagrożenie. Zamiast tego dowodzą stadami kruków i kierują śmiercionośnymi nieśmiertelnymi szkieletami, aby ścigały ich cele, demonstrując bardziej subtelną, ale równie przerażającą formę magii.

Świat Crimson Capes często wydaje się niezwykle normalny, dzięki czemu jego fantastyczne elementy naprawdę się wyróżniają. Podobnie jak w starych opowieściach o mieczu i czarnoksięstwie, magia w grze wzbudza zarówno fascynację, jak i głęboki strach. Atrakcyjność magii i innych fantastycznych elementów w tych narracjach często wynika z ich rzadkiego lub niepełnego wyjaśnienia.

Robert E. Howard, twórca Conana Barbarzyńcy, często korzystał z tego narzędzia narracyjnego. W jednej z jego opowieści Conan odkrywa tajemniczą wieżę w mieście. Infiltruje strukturę, spodziewając się niezliczonych skarbów, tylko po to, by zmierzyć się z humanoidalnym stworzeniem z głową słonia. Historia kończy się bez pełnego wyjaśnienia natury stworzenia lub jego mocy, odzwierciedlając enigmatycznego nekromantę, z którym walczy Milon w początkowym segmencie Crimson Capes. Ta celowa dwuznaczność wzmacnia mistycyzm świata gry.

To wzajemne oddziaływanie między tym, co przyziemne, a tym, co magiczne, jest dodatkowo podkreślone przez minimalistyczny, ręcznie rysowany styl graficzny gry. Projekty klasycznych zamków i sieć pnączy łączących różne poziomy przywodzą na myśl stare ilustrowane książki. W tych publikacjach proste szkice miały moc rozpalania wyobraźni czytelnika, tworząc żywe obrazy mentalne.

Crimson Capes - oto jego strona Steam - to Soulslike z jasną i dobrze zdefiniowaną tożsamością. Jego świat miecza i magii oraz przemyślana, prosta rozgrywka mogą nie spodobać się każdemu graczowi. Jednak dla tych, którzy doceniają tę konkretną estetykę i podejście, oferuje ona wspaniałą oldschoolową przygodę. Crimson Capes może nie zrewolucjonizuje gatunku Soulslike ani nie wyniesie go na niespotykane dotąd wyżyny, ale z powodzeniem demonstruje elastyczność tego gatunku. Uważam, że gra skutecznie udowadnia trwałą wartość odpowiedniego ustawienia tonu i grania w oparciu o fundamentalne mocne strony w projektowaniu gier.