Romeo Is A Dead Man kręci brutalną pętlę czasową przez Deadford

Historia Romeo Is a Dead Man rozpoczyna się, gdy zastępca szeryfa Romeo Stargazer znajduje kobietę na drodze w Deadford w Pensylwanii. Kobieta nie ma żadnych wspomnień. Prosi go, by ją zabił. On odmawia. Zamiast tego zakochuje się w niej. Kobieta ma na imię Juliet. Znaki ostrzegawcze pojawiają się wcześnie. Jego dziadek, Benjamin Stargazer, mówi mu, że to się źle skończy. Wydarzenia i tak posuwają się naprzód.

Romeo i Julia planują razem opuścić miasto. Stwór atakuje. Romeo umiera. Jego dziadek ożywia go za pomocą hełmu zbudowanego przy użyciu zaawansowanej technologii. Dziadek umiera w tym procesie, choć nie w żadnym prostym sensie. Czas się załamuje. Julia znika. Romeo staje się Deadmanem, podtrzymywanym przez hełm i rekrutowanym przez policję czasoprzestrzenną FBI. Jego zadanie jest jasne: wytropić uciekinierów z czasoprzestrzeni, zlokalizować Julię i reagować na anomalie rozdzierające rzeczywistość.

Fabuła gry trwa około 15 godzin. Rozwija się poprzez przerywniki filmowe, panele komiksowe i nagłe zmiany w prezentacji. Struktura odzwierciedla narrację. Sceny powtarzają się z wariacjami. Koszmary powracają. Po głównych konfrontacjach pojawiają się napisy końcowe, zanim rozpocznie się kolejny cykl. Gra kładzie nacisk na rytuał. Każdy uciekinier wymaga tych samych kroków: skanowania w poszukiwaniu anomalii, pilotowania statku policji czasoprzestrzennej o nazwie Ostatnia noc, zniszczenia przeszkody wymiarowej za pomocą broni o nazwie Wieczny sen, a następnie przejechania motocyklem przez most światła do obszaru misji.

Ostatnia noc pełni rolę centralnego ośrodka. Pojawia się w formie sprite'ów 2D. Po jego korytarzach przechadzają się członkowie załogi, w tym matka i siostra Romea oraz agenci o kryptonimach. Stąd rozpoczynają się misje. Widzę, jak rutyna buduje swojskość, zanim zostanie przełamana zmianami tonalnymi i dziwnymi objazdami.

Lokalizacje misji są różne. Jedna sprawa rozgrywa się w ratuszu w Deadford. Inna rozgrywa się w enklawie kultu z lat siedemdziesiątych. Później pojawia się nawiedzony azyl. Każdy obszar staje się sceną akcji 3D, której celem jest wyeliminowanie wrogów i schwytanie przestępcy czasoprzestrzennego. Walka rozpoczyna się od miecza z piłą łańcuchową i pistoletu. Dodatkowe bronie odblokowują się szybko. Na początku kampanii Romeo zyskuje cztery opcje walki wręcz i cztery bronie dystansowe. Od tego momentu arsenał nie jest już rozbudowywany.

Walka wręcz opiera się na lekkich i ciężkich atakach oraz unikach. Nie ma dedykowanego bloku. Ataki można łączyć w dowolnej kolejności, co pozwala na elastyczność bez skomplikowanych list ruchów. Bronie różnią się szybkością i zasięgiem. Arcadia może się rozdzielać i łączyć. Juggernaut zamienia pięści Romea w ciężkie rękawice. Duży miecz zamienia szybkość na siłę uderzenia. W walce z mniejszymi wrogami, zwłaszcza z Rotterami, narzędzia te są responsywne. Uderzenia trafiają z dużą siłą. Animacje pozostają wyraźne.

Więksi wrogowie zmieniają równowagę. Wielu z nich ma słabe punkty w kształcie kwiatów, które otwierają się po naciśnięciu określonych przycisków. Broń staje się niezbędna w tych starciach. Pistolet, karabin maszynowy, strzelba i wyrzutnia rakiet zadają solidne obrażenia. Wyrzutnia rakiet, Yggdrasil, zapewnia dużą siłę rażenia na strzał kosztem częstego przeładowywania. Bossowie i elitarni wrogowie często wymagają wielokrotnego celowania w słabe punkty, co zmniejsza rolę broni do walki wręcz podczas tych walk.

Pokonani wrogowie generują energię krwi. Zasób ten zasila Krwawe Lato, potężny atak unikalny dla każdej broni, który przywraca również część zdrowia. Krwawe Lato może aktywować się podczas skoków lub uników, co nieco urozmaica jego użycie. Przedmioty lecznicze pozostają ograniczone, więc zarządzanie krwią staje się kluczem do przetrwania.

Gra przyjmuje wybrane elementy z Soulslike. Punkty zapisu zwane aptekami czasoprzestrzennymi przywracają zdrowie i opcje szybkiej podróży. Odradzają się również pokonani wrogowie. Śmierć nie wiąże się z utratą waluty. Zamiast tego koło ruletki zapewnia losowe wzmocnienia statystyk, takie jak zwiększony atak lub obrona. Brak kary zmniejsza napięcie związane z porażką, ale odradzający się wrogowie wydłużają czas trwania misji i powodują powtarzalność w liniowych etapach.

Różnorodność wrogów wydaje się początkowo wystarczająca. Z czasem wzorce się utrwalają. Niektórzy mini-bossowie pojawiają się ponownie w wielu misjach. Unikalni przestępcy kosmiczni kończą każdy etap, ale nie wszyscy z nich pozostawiają silne wrażenie. Niektóre walki opierają się na mechanice natychmiastowej śmierci lub wydłużonych fazach słabych punktów. Rozegrałem kilka takich starć, zauważając, jak szybko ich struktura staje się przewidywalna.

Sojusznicy występują w postaci stworzeń zwanych Bękartami. Nasiona znalezione podczas misji pozwalają Romeo wyhodować je na pokładzie The Last Night. Towarzysze ci funkcjonują jako jednostki wsparcia w bitwie. Niektórzy działają jak działka strażnicze. Inne leczą, wyładowują błyskawice łańcuchowe lub atakują wrogów i eksplodują. Ich uprawa wymaga ręcznych kroków: oceny nasion, sadzenia ich w ogrodzie, zbierania ich, gdy są gotowe, i łączenia duplikatów w celu uzyskania silniejszych wariantów. System ten jest użyteczny, ale jego znaczenie nie jest odpowiednio wcześnie podkreślane. Gracze, którzy go zignorują, mogą później odczuć jego brak.

Eksploracja wprowadza podprzestrzeń, równoległy wymiar dostępny za pośrednictwem telewizorów wyświetlających mężczyznę jedzącego stek i wygłaszającego tajemnicze kwestie. Wejście do podprzestrzeni nakłada neonowe ścieżki geometryczne na istniejące środowiska. Bariery w jednym wymiarze mogą nie istnieć w drugim. Klucze znalezione w podprzestrzeni odblokowują drzwi w głównym świecie. Walka rzadko ma tu miejsce, zamieniając te sekcje w zagadki nawigacyjne. Podobieństwo wizualne w obszarach podprzestrzennych może powodować dezorientację, zwłaszcza podczas cofania się.

Pomiędzy misjami The Last Night oferuje ulepszenia i aktywności poboczne. Sklep sprzedaje żywność i materiały. Szpilki zwiększają statystyki. Kosmiczne odłamki można przerobić na ulepszenia broni. Gotowanie curry z matką Romea uruchamia minigrę, która zapewnia tymczasowe ulepszenia. Awansowanie wymaga gry w labirynt w stylu arcade i wydawania zebranej waluty. Opcjonalne wyzwania istnieją jako oddzielne lochy bojowe dostępne fizycznie z centrum. Każdy system wymaga bezpośredniej interakcji. Żadne skróty nie omijają tych procesów.

Powtarzalność staje się tematyczna. Romeo budzi się z powracających koszmarów i przewraca napój na stoliku nocnym. Każda sprawa uciekiniera podąża za ustalonym łańcuchem wydarzeń. Każde rozwiązanie zapętla się z powrotem w kolejny cykl. Założenie multiwersum sugeruje zmienność w ramach nieuchronności. Rozgrywka wzmacnia tę strukturę, zmuszając gracza do wielokrotnego wykonywania podobnych zadań. Niektóre mechaniki korzystają z tej spójności. Inne czują się przedłużone bez dodawania nowych warstw.

Walka pozostaje solidna w swoim rdzeniu. Broń dobrze reaguje. Telegramy wrogów pozostają czytelne. System krwi wspiera agresywną rozgrywkę. Jednak głębia nie rośnie wraz z rozwojem fabuły. W końcowych rozdziałach te same rytmy walki są kontynuowane z niewielkimi zmianami.

Narracja działa we fragmentach. Ekspozycja pojawia się w wybuchach, czasem poprzez stylizowane komiksowe kadry. Powiązania między Julią, złamaną osią czasu i transformacją Romea pojawiają się stopniowo, ale nigdy nie stają się w pełni jasne. Gra wydaje się swobodnie pozostawiać luki.

Pod koniec doświadczenie wydaje się podzielone. Systemy zazębiają się, choć nie zawsze płynnie. Procedury w centrum wzmacniają motyw pętli czasowej. Odrodzenia wrogów wystawiają cierpliwość na próbę. Bossowie są od ostrych po nierównych. Bękarty mogą przesunąć krzywą trudności, jeśli są odpowiednio pielęgnowane.

Romeo Is a Dead Man trzyma się swojej struktury. Przedstawia świat, który powtarza się z wariacjami, a następnie wymaga od gracza życia w tej powtarzalności. Rezultatem jest 15-godzinna gra akcji, która eksperymentuje z formą, opierając się na znanej mechanice. Jej sfera czasu zamyka się, a następnie rozpoczyna od nowa.