„Najgorsza klasa wszech czasów” przenosi niezależną grę kooperacyjną z powrotem do szkoły

Jeden gracz wciela się w rolę nauczyciela. Siedmiu pozostałych to łobuzi ukrywający się wśród posłusznych postaci niezależnych w klasie, a lekcja staje się dla nich polem łowieckim. „Worst Class Ever” to asymetryczna gra wieloosobowa, której akcja rozgrywa się w jasnym, nowoczesnym japońskim liceum. Jej twórcą jest studio Elegoose Games, a wydawcą – 2P Games.

Niepokorna połowa wygrywa, popełniając drobne wykroczenia bez ryzyka złapania: jedząc przy ławce, przekazując liściki, rzucając skórki od bananów czy grając na telefonie. Zadaniem nauczyciela jest ustalenie, które z dzieci w sali są w rzeczywistości graczami. Lista lokacji obejmuje cały plan zajęć, od pracowni komputerowych, przez bieżnie na sali gimnastycznej, po amfiteatry z trybunami. Wpis dotyczący gry jest już dostępny na Steamie, choć nie podano jeszcze daty premiery.

Najdziwniejsze jest jednak kierownictwo artystyczne. Męski nauczyciel nieustannie się uśmiecha, niektóre lekcje odbywają się w ciemności, uczniowie noszą granaty dymne, a pracownicy mają prawo bić uczniów i przywiązywać ich do drewnianych słupów. Serwis Rock Paper Shotgun opisał tę grę jako tytuł, który dzieli tylko jeden pakiet tekstur od towarzyskiej wersji „Little Nightmares” – co jest trafną interpretacją zrzutów ekranu, mimo że nic tutaj nie jest przedstawiane jako horror.

Gra pojawia się również z wbudowaną dyskusją na temat gatunku. W opisie ujawnia się jako gra typu „don’t-call-it-friendslop”, zapożyczając etykietę ukutą w marcu 2025 roku jako obelgę dla tanich gier kooperacyjnych o charakterze społecznościowym, a od tego czasu częściowo odzyskaną przez samych twórców. Twórca PEAK, Nick Kaman, argumentował, że gry te celowo rezygnują z dopracowanej grafiki i fabuły, ponieważ są tworzone po to, by zapewnić jedno konkretne doświadczenie, a nie konkurować o nagrody.

„Bycie hejterem to po prostu świetna zabawa”

— Nick Kaman

PEAK stanowi punkt odniesienia dla wszystkiego w tej branży. Zaczęło się od czterotygodniowego game jamu, sprzedano ponad 10 milionów egzemplarzy, a twórcy jasno stwierdzili, że gra nigdy nie miała działać w nieskończoność jako usługa na żywo. Kaman zwrócił również uwagę na to, co następuje po sukcesie – falę szybkich naśladowców i kopii stworzonych bez większego wysiłku, które zalewają sklepy, aż cała kategoria zaczyna wyglądać na jednorazową. Każda asymetryczna lub społeczna gra kooperacyjna zaprezentowana od tamtej pory jest oceniana w kontekście tego schematu, w tym te, które zasługują na coś lepszego.

Kolejny niedawny przebój pochodzi z Kijowa. „Dear Passengers”, fizyczna gra kooperacyjna, w której jeden gracz pilotuje upadającą tanią linię lotniczą, a reszta obsługuje kabinę, znalazła się na 700 000 listach życzeń na Steamie w niecałe dwa dni, a jej założenie można opisać jednym zdaniem. To właśnie ten schemat kryje się za hitami, a „Worst Class Ever” ma tę samą cechę: nauczyciel kontra ukryci awanturnicy nie wymaga wyjaśnienia.

To, co odróżnia tę grę od tej o linii lotniczej, to źródło presji. W „Dear Passengers” napięcie narasta, aż samolot zamienia się w mieszankę ragdollowych ciał – to właśnie ten rodzaj chaotycznej energii, która mnie odpycha. Pomieszczenie, w którym zagrożeniem jest inny człowiek powoli zawężający krąg podejrzanych, jest bliższe grze dedukcyjnej, a to jest format, przy którym z przyjemnością spędzę cały wieczór.

Ryzyko spoczywa po stronie nauczyciela. Los gier asymetrycznych zależy od tego, czy rola gracza pojedynczego jest przyjemna nawet wtedy, gdy przegrywa, a siedmiu psotników przeciwko jednej parze oczu to ogromna przewaga, nawet zanim dodamy postacie niezależne, które zachowują się poprawnie i rozpraszają uwagę nauczyciela. Gra „Among Us” rozwiązała ten problem, celowo czyniąc zadania załogi nudnymi. „Worst Class Ever” obiecuje klasę na tyle ruchliwą, że nauczyciel będzie musiał faktycznie odczytywać zachowania uczniów.

Nie ma jeszcze żadnych informacji na temat ceny, długości sesji ani tego, czy rola nauczyciela będzie się zmieniać między rundami. Zwiastun pokazuje granat dymny, nie wyjaśniając jednak, kto go otrzymuje ani dlaczego. Chciałbym również wiedzieć, ilu uczniów-NPC wypełnia salę, ponieważ ta liczba decyduje o tym, czy ukrywanie się jest umiejętnością, czy rzutem monetą.

Na razie dostępna jest strona na Steamie, zwiastun oraz założenie, które mówi samo za siebie. W gatunku, w którym większość tytułów to nawiedzony dom w innej odsłonie, japońska sala lekcyjna i uśmiechnięty dorosły szukający tego jednego dziecka jedzącego słodycze za podręcznikiem to przynajmniej sceneria, której nikt inny nie wykorzystuje.