Recenzja Planety Lany 2

Studio Wishfully wydało grę Planet of Lana 2: Children of the Leaf 5 marca 2026 roku, dwa lata po wydarzeniach z poprzedniczki i kilka lat po tym, jak pierwowzór zbudował swoją reputację na ręcznie malowanych wizualizacjach i narracji bez słów. Akcja kontynuacji rozgrywa się w świecie, w którym lud Lany i roboty, które niegdyś im zagrażały, współistnieją, a roboty zostały przekształcone w maszyny robocze – ten zmieniony krajobraz polityczny gra wykorzystuje do wprowadzenia nowego ludzkiego antagonisty w zaawansowanym technologicznie plemieniu Dijinghala. Kompozytor Takeshi Furukawa, który skomponował muzykę do gry The Last Guardian, powraca, aby zapewnić orkiestrową ścieżkę dźwiękową, a fikcyjny język, który jest podstawą wszystkich dialogów, pojawia się ponownie bez napisów. Wishfully dostarcza grę, która pod niemal każdym mierzalnym względem przewyższa swoją poprzedniczkę, a następnie w pierwszej połowie testuje, jak długo gracz będzie czekał na pojawienie się lepszej wersji samej siebie.

Ustawienia i struktura fabuły

Dijinghala, nacierając na południe ze swojego terytorium, zrzucają kryształ, z którego wycieka śmiercionośny zielony gaz, który zatruwa przybraną młodszą siostrę Lany. Lana wyrusza na poszukiwanie trzech składników potrzebnych do stworzenia lekarstwa, co stanowi misję polegającą na przynoszeniu przedmiotów, obejmującą pierwsze trzy rozdziały gry. Misja ta prowadzi ją przez strefę tropikalną, gdzie okręty podwodne Dijinghala badają rozbity statek kosmiczny, pokrytą lodem górę i bujny, zielony las. Każda lokacja kryje w sobie fragmenty bardziej wciągającej fabuły – kim są Dijinghala, co tak naprawdę zawierają wydobywane przez nich dziwne skały i czy ich znajomość technologii ma związek z inwazją robotów z pierwszej części gry – ale gra odkłada te odpowiedzi na drugą połowę.

W grze Planet of Lana 2 komunikacja odbywa się wyłącznie za pomocą skonstruowanego języka fikcyjnego, opartego na modulacji głosu, mowie ciała, kadrowaniu i ilustrowanych notatkach, aby przekazać znaczenie. Aktorzy wypowiadają kwestie z wystarczającą precyzją tonalną, aby ogólne zrozumienie było możliwe bez napisów. Takie podejście sprawdza się, gdy narracja jest autentycznie złożona – tajemnica Dijinghala rodzi pytania, które niejednoznaczność wyostrza, a nie zaciemnia. Jednak „chore dziecko potrzebuje lekarstwa” nie wymaga interpretacji, a trzy godziny w fabule, która nie stwarza realnych niejednoznaczności, pozbawiają najskuteczniejsze narzędzie fabularne gry jakiegokolwiek zastosowania.

Po zakończeniu misji z medycyną, gra dostarcza graczom mnóstwo rewelacji na temat Dijinghala, postaci przywódcy ich kultu w masce, pochodzenia dziwnych skał oraz związku między tym wszystkim a historią samej Mui. Finałowe chwile osiągają punkt kulminacyjny, który jest zarówno satysfakcjonujący pod względem fabularnym, jak i celowo zapowiedziany jako cliffhanger. Zakończenie nadchodzi na tyle nagle, że kilku recenzentów zauważyło, że urywa się w połowie akcji, i można zrozumieć zarówno, dlaczego Wishfully podjęło taką decyzję, jak i dlaczego jest ona frustrująca.

Wizualizacje i wynik

Każdy rozdział w Planet of Lana 2 funkcjonuje jako odrębne środowisko wizualne. Początkowy obszar wokół domu Lany wykorzystuje proste zielenie i naturalne światło, aby podkreślić znajomy teren. Rozdział trzeci, rozgrywający się głównie pod wodą, zmienia paletę barw na ciemne błękity i fiolety, sygnalizując ograniczenia i niepokój przed rozpoczęciem pierwszej łamigłówki. Ostatnie godziny gry przechodzą cyklicznie przez wszystkie poprzednie lokacje, wykorzystując powracające schematy kolorów i motywy muzyczne jako wskazówki nawigacyjne – gracze, którzy rozpoznają schemat z poprzedniego rozdziału, mogą przewidzieć, jaka mechanika zostanie zastosowana.

Orkiestrowa ścieżka dźwiękowa skomponowana przez Furukawę czerpie z wielu źródeł jednocześnie. Brzęczące instrumenty dęte i rozległe sekcje smyczkowe przywodzą na myśl The Last Guardian, ale ścieżka dźwiękowa zawiera również strukturalne echa klasycznych Gwiezdnych Wojen i 2001: Odysei Kosmicznej, tworząc coś, co funkcjonuje zarówno jako ambientowe projektowanie dźwięków, jak i dramatyczny akompaniament. Kierownictwo artystyczne działa na tym samym poziomie — ręcznie malowane lokacje z wizualną głębią, która nagradza analizę w tempie, na jakie nie zawsze pozwalają sekcje platformowe gry. Lana 2 trwa około pięciu do sześciu godzin, choć gracz, który uruchomi grę na telewizorze i na dłuższy czas opuści pokój, prawdopodobnie spędzi na niej więcej czasu, i nie jest to krytyka.

Mechanika rozgrywki

Struktura platformowo-logiczna z pierwszej części gry została zachowana z pewnymi modyfikacjami. Lana może teraz skakać po ścianach, biegać sprintem i ślizgać się, co zwiększa jej mobilność w porównaniu z pierwszą częścią. Mui zachowuje umiejętności z poprzedniej części – wciskanie się w ciasne przestrzenie, skakanie na wyższe pozycje, aktywowanie skrzynek połączeniowych – a jednocześnie zyskuje nowe możliwości, w tym zdolność hipnotyzowania niektórych stworzeń. Sama Lana potrafi hakować określone roboty i przejmować kontrolę nad latającymi dronami. Większość zagadek opiera się na wykorzystaniu przez obie postaci ich odmiennych zdolności, aby umożliwić drugiej stronie postępy.

Zagadki związane ze stworzeniami uważam za najciekawsze w całej grze. Małe, przypominające sadzę stworzenie, które pozostawia za sobą łatwopalny ślad, wymaga od gracza zrozumienia zarówno schematu ruchu, jak i interakcji tego śladu z konkretną przeszkodą. Ryby atramentowe pojawiają się w innym zestawie zagadek, których rozwiązanie wymaga bardziej szczegółowego rozumowania o kolejności. Te zagadki mają zrównoważony poziom trudności – wystarczająco wymagający, by dać autentyczną satysfakcję po ukończeniu, a jednocześnie nie tak nieprzejrzysty, by pchnąć do frustracji.

Najsłabszą częścią jest Rozdział Trzeci. Podwodne zagadki, które dominują w tym rozdziale, wymagają od Lany pływania z prędkością, która sprawia, że marginesy czasowe są karą. Elektryczny rekin zabija Lanę natychmiast po wykryciu. Brak powietrza podczas zastanawiania się nad kolejnym krokiem zabija ją na osobnym timerze. Ani sterowanie w pływaniu, ani przestrzenna logika podwodnej nawigacji nie dorównują jakością zagadkom na powierzchni, a Rozdział Trzeci stanowi całość drugiego składnika leczniczego. Jest długi, jest najsłabszym rozdziałem w grze i znajduje się w środku pięciogodzinnej rozgrywki, w której tempo i tak już konkuruje z dynamiką narracji.

Postęp i projektowanie łamigłówek

Najlepsze zagadki w grze koncentrują się w ostatniej godzinie. Wishfully konstruuje kulminacyjną sekcję wokół Lany, która musi poruszać się szybko, jednocześnie ostrożnie dowodząc Mui – połączenia, którego poprzednia część gry rzadko wymagała. Większość poprzednich zagadek wymaga od gracza naprzemiennego kierowania dwiema postaciami, a nie zarządzania nimi równolegle pod presją czasu. Zagadki wymagające jednocześnie zręczności Lany i precyzji Mui są najmocniejsze w grze, a dotarcie do nich na finiszu jasno pokazuje, do czego zmierzał projekt.

Wcześniejsze łamigłówki są kompetentne, ale działają w węższym zakresie. Dodanie kolejnych kroków do łamigłówki, która już działa, wydłuża jej długość bez rozwijania logiki. Zmniejszenie okna czasowego dla konkretnej akcji podnosi stawkę bez konieczności nowego myślenia. Łamigłówki z gry środkowej zmierzają w kierunku tych dwóch modyfikacji, zamiast wprowadzać nowe terytorium koncepcyjne. Działają one bez zarzutu, ale różnica między nimi a łamigłówkami finałowymi jest na tyle duża, że można to zauważyć.

Pierwsza gra zawierała dwie łamigłówki, które przewyższały wszystkie inne oferowane przez nią wyzwania, a gracze, którzy uznali je za punkt kulminacyjny, mieli konkretne oczekiwania wobec kontynuacji. W Planet of Lana 2 poziom trudności jest bardziej równomiernie rozłożony, utrzymując spójne wyzwanie przez całą grę, zamiast koncentrować je w pojedynczych momentach. To, czy stanowi to poprawę, zależy od oczekiwań gracza co do poziomu trudności. Gracz szukający ciągłego zaangażowania przez cały czas uzna kontynuację za bardziej satysfakcjonującą niż pierwszą część.

Porównanie z pierwszą grą i gatunkiem

Estetyka inspirowana studiem Ghibli, która zdefiniowała pierwszą część „Planety Lany”, jest w sequelu jeszcze bardziej wyrazista. Nowe lokacje obejmują zamarznięte krajobrazy i głębiny oceanów, a lista stworzeń rozszerza się o Świętego Jelenia, którego recenzenci porównywali wprost do Księżniczki Mononoke. Większe znaczenie ma również fabuła: sequel wyjaśnia, skąd pochodzi Mui i zapewnia szerszy kontekst dla zaawansowanej technologicznie cywilizacji, której ruiny Lana eksplorowała w pierwszej części. Odpowiedzi te są udzielane bez zamykania wszystkich otwartych pytań, co pozwala zachować potencjał świata na trzecią część gry.

Planet of Lana 2 należy do gatunku, który obejmuje Inside, Little Nightmares, Somerville i Gris – 2,5-wymiarowe gry platformowo-logiczno-logiczne, w których atmosfera i narracja są priorytetem, a nie złożoność mechaniki. Charakterystyczna dla tych gier fizyka płynnych skoków jest tu również obecna, a gracz bez wcześniejszego doświadczenia w tym gatunku może uznać bardziej szalone sekwencje platformowe za frustrujące właśnie z tego powodu. Sposób poruszania się jest raczej efektem wyboru stylistycznego odziedziczonego po współczesnych twórcach niż wadą charakterystyczną dla Wishfully.

Myślę, że Planet of Lana 2 zasługuje na miejsce obok najlepszych pozycji w tym gatunku, nie dlatego, że rozwiązuje wszystkie problemy — pierwsza połowa jest strukturalnie słabsza niż powinna, a zakończenie w stylu cliffhangera nie do końca rozwiązuje problem — ale dlatego, że druga połowa i ogólna konstrukcja wizualna i dźwiękowa uzasadniają cały czas trwania.

Werdykt

Planet of Lana 2 to gra 7/10. Druga połowa spełnia obietnice pierwszej części, rozwijając tajemnicę i łamigłówki, które w końcu wykorzystują pełnię możliwości mechaniki. Jednak struktura zadań polegających na zdobywaniu i zdobywaniu punktów przez pierwsze trzy godziny gry oraz wyczerpujący podwodny rozdział w środku kosztują rozgrywkę, na którą nie stać, bo gra nie może sobie pozwolić, bo trwa łącznie pięć godzin.

Zalety:

• Odkrycia fabularne w drugiej połowie układają się w sekwencję i rozwiązują skonstruowane przez grę tajemnice
• Spójny poziom trudności łamigłówek w całej grze, z mechaniką opartą na stworzeniach, która dodaje prawdziwej złożoności

Wady:

• Pierwsze trzy godziny są poświęcone przede wszystkim zadaniu polegającemu na przynoszeniu przedmiotów, a nie bardziej wciągającej fabule Dijinghala
• Podwodne łamigłówki w rozdziale trzecim są zdecydowanie najsłabszą częścią gry
• Zakończenie urywa się w połowie akcji, co jest satysfakcjonujące jako wstęp do kontynuacji, ale nie jako samo w sobie zakończenie

Wizualna i muzyczna oprawa, którą Wishfully prezentuje w Planet of Lana 2, uzasadnia jej miejsce w gatunku, obok Inside i Gris. Problemy z tempem są realne, ale pojawiają się na samym początku – gracz, który dotrze do drugiej połowy, odkryje, że gra z precyzją wykorzystuje wszystko, co zbudowała wcześniej. Trzecia gra, której zakończenie wyraźnie wskazuje na to, że ma solidne podstawy, by dostarczyć to wszystko, co zaprezentowano w pierwszym rozdziale.

Przedstawiamy najlepsze gry dla jednego gracza w 2026 r. Przypominamy, że granie w pojedynkę nadal oferuje najbardziej wciągające historie, niezapomniane postacie i bogate emocjonalnie doświadczenia, którymi możesz cieszyć się we własnym tempie.