Niezdobyta Góra: Historia Wspinaczki w Cairn – Recenzja

Cairn przedstawia swoją bohaterkę, Aavę, z oczami utkwionymi w gwiazdy. Jest ona wspinaczką, a jej celem jest fikcyjny, niezdobyty szczyt góry Kami, zdeterminowana, by zdobyć go jako pierwsza. Jej historia to opowieść o samej wspinaczce. Gra koncentruje się na zawiłym procesie wspinaczki. Gracz wybiera trasę na górę, znajduje chwyty i podejmuje ryzyko na skałach, które wydają się być poza zasięgiem. Kontrola jest precyzyjna, a każda z kończyn Aavy porusza się niezależnie. Droga na szczyt to osobista kreacja. Dotarcie do kolejnego biwaku, namiotu na odpoczynek i regenerację, staje się ważnym celem.

Tutaj Aava może ponownie opatrzyć palce, ugotować jedzenie i naprawić haki uszkodzone podczas wspinaczki. Gra śledzi temperaturę, poziom głodu, nawodnienia i stan zdrowia Aavy. Zarządzanie tymi wskaźnikami jest niezbędne do przetrwania. Brak pożywienia dla Aavy powoduje spadek sił, co utrudnia wspinaczkę. System sprawia, że gracz ponosi odpowiedzialność za swoje wybory, ale rzadko jest to zbyt dotkliwe. Wyzwanie polegające na zarządzaniu ograniczonymi zasobami w obliczu wymagań góry jest satysfakcjonujące.

Wytrzymałość i siła uścisku Aavy nie są reprezentowane przez miernik. Gracz musi bezpośrednio obserwować jej stan fizyczny. Jej ramiona i nogi drżą pod niestabilnym chwytem. Jej oddech się zmienia. Jęczy i krzywi się, gdy jej uścisk jest bliski załamania. Te sygnały są początkowo subtelne, wymagając od gracza nauczenia się jej języka fizycznego i prawidłowej pozycji. Aava jest silna, ale jest człowiekiem. Nie może długo trzymać się gładkiej skały ani wspiąć się na stromy klif o samej woli. Potrząsanie zmęczoną kończyną, gdy jest stabilnie, może zyskać więcej czasu, ale nie da się w ten sposób wspiąć na całą górę. Postęp znajduje się w małych zagłębieniach dla dłoni, maleńkich półkach dla stóp i szczelinach w ścianie klifu dla palców u stóp. Czasami nie ma wyraźnej ścieżki, co wymusza ryzyko. Aava może oprzeć nogę o płaską powierzchnię, mając nadzieję, że uda jej się podciągnąć, zanim opadnie z sił, lub przecisnąć się przez małą półkę, przyciskając dłonie do gładkiego kamienia. Gdy skała jest odpowiednia, może wbić hak w górę, aby zbudować stanowisko asekuracyjne, wpinając się do liny i odpoczywając. Jeśli spadnie z pozycji chronionej hakiem, jej pomocnik Climbot ją złapie. Może wtedy wspiąć się po linie z powrotem do stanowiska lub użyć jej do zjazdu na linie do nowego miejsca. Błędy są możliwe nawet z tymi narzędziami. Gracz może zbyt późno zdać sobie sprawę z potrzeby asekuracji lub przekręcić hak podczas wbijania, uniemożliwiając jego pełne odzyskanie. Po gęstym kamieniu wspinaczka musi odbywać się bez pomocy. To najbardziej pamiętne momenty w grze. Upadki są nieuniknione. Pytanie brzmi, czy są śmiertelne i ile czasu się traci.

Widok z lotu ptaka jest dostępny w dowolnym momencie, pokazując aktualną lokalizację i dotychczas przebytą trasę, w tym nieudane próby. Ta perspektywa jest kluczowa dla planowania kolejnego etapu wspinaczki. Nie ma złych dróg. Niektóre ścieżki są wyraźne, ale powolne. Inne są szybsze, ale trudniejsze i wymagają większego ryzyka. Często droga jest kompromisem, zmuszającym gracza do wyboru natury wyzwania. Są chwile, gdy zdajesz sobie sprawę, że lepsza, łatwiejsza droga była dostępna dopiero po zaangażowaniu się w trudny odcinek. Mądre wybory, kreda wzmacniająca przyczepność i dobrze umieszczone haki mogą przezwyciężyć niektóre z tych sytuacji. Innym razem lepszą opcją jest dostosowanie ścieżki. Wspinaczka na Kami to ekscytujące doświadczenie. Akt patrzenia w górę na pozornie niemożliwą drogę, a następnie patrzenia w dół z tego samego miejsca przynosi poczucie spełnienia. Radość znajduje się w planowaniu drogi, zabezpieczeniu haka tuż przed upadkiem, znalezieniu odpowiedniego chwytu lub wciśnięciu stóp Aavy w szczelinę, aby odblokować ścieżkę. Odważne przejście trudnego odcinka w deszczu zamiast czekania na asekurację daje same w sobie dreszczyk emocji. Podstawowe mechanizmy wspinaczkowe gry pozostają spójne, a chociaż kończyny Aavy mogą czasami poruszać się nienaturalnie lub wpadać na przeszkody, zaangażowanie w jej podróż sprawia, że te drobne niedogodności wydają się nieistotne.

Na biwaku, który pełni również funkcję punktu zapisu, zawsze jest coś do zrobienia. Dłonie Aavy, poobijane i zakrwawione po wspinaczce, trzeba okleić taśmą. Climbot musi stworzyć nowe haki z odzyskanych resztek. Posiłek musi zostać ugotowany, a woda napita się. Plecak Aavy ma ograniczoną przestrzeń. Każdy wykorzystany zasób, czy to batonik czekoladowy, czy kawałek taśmy, to zasób, który może nie być później dostępny. Sen przywraca Aavie siły, ale budzi się głodna. Góra zmusza do kompromisów. Wspinaczka o zachodzie słońca jest niebezpieczna ze względu na słabą widoczność; wspinaczka nocna jest prawie niemożliwa i zarezerwowana na nagłe wypadki. Czasami odpoczynek nie jest potrzebny dla fizycznej potrzeby, ale po to, by poczekać na wschód słońca. Jednak góra również zapewnia. Mniszek lekarski na herbatę, maliny, świeżą wodę i ryby można znaleźć w jaskiniach i na półkach skalnych. Przetrwanie to ciągła walka o równowagę, ale załamanie nigdy nie jest całkowite. Zawsze jest wystarczająco dużo, przy mądrym zarządzaniu. Climbot przetwarza zużyty plastik i butelki, aby zrobić kredę. Każdy etap podróży karmi kolejny. Historia góry rozwija się poprzez eksplorację. Pozostałości stacji kolejki linowej, rozbite automaty z napojami i stare reklamy ujawniają przeszłość, w której turyści niegdyś przemierzali te szlaki, dopóki nie przestały być opłacalne. Ruiny cywilizacji troglodytów, z miastami wykutymi w skale i potężnymi posągami, świadczą o kulturze, która nie znosiła wspinaczy takich jak Aava.

„Moja góra należy do wszystkich”

— Aava

Ale wspinając się, Aava przemierza cmentarzysko kultury, którą ludzie tacy jak ona pomogli wykorzenić, a ich konstrukcje są teraz naznaczone hakami i linami wspinaczkowymi. Cena jej próby jest wszechobecna. Nieprzemakalne skrzynie pełne zapasów i porzucone plecaki to subtelne ślady po tych, którzy byli tu wcześniej. Odkrycie zwłok to jeszcze bardziej dotkliwe przypomnienie.

„Czasami przyjeżdża się tu dla gór”

— mówi Aava, klękając nad innym wspinaczem.

„Czasami góry przychodzą po ciebie.”

Opuszczone obozowiska opowiadają własne historie. Gracz poznaje grupę tropiącą niedźwiedzie, drużynę wspinaczkową złożoną z dwóch sierot, które wspólnie próbowały zdobyć Kami, oraz parę, która stopniowo wspinała się na górę. Te historie narastają w miarę jak Aava wspina się na szczyt. Gra to nie tylko historia Aavy; to opowieść o Kami i wszystkich, którzy próbowali się na nią wspiąć. Wynik wydaje się dla nich niejednoznaczny: zawrócić albo zginąć. Góra pozostaje niezdobyta. Historia Aavy ujawnia się poprzez wiadomości przekazywane przez jej Climbota. Jej agent, Chris, przechodzi od błagania o zdjęcia sponsorów do chęci upewnienia się, że wszystko z nią w porządku. Jej przyjaciele śpiewają jej „sto lat”. Jej partner, Noami, nie rozumie jej motywacji i przypomina jej o kosztach. Aava zazwyczaj ignoruje ich, skupiając się na wspinaczce. Spotyka innego wspinacza, Marco, fana, który dorastał, czytając o niej. Jest wobec niego oschła, nie ze złośliwości, ale z powodu skupienia. Dążenie do szczytu to w równej mierze ucieczka od świata poniżej, co wspinaczka na szczyt. Gra przekazuje swoją historię fragmentarycznie, poprzez wskazówki i niedopowiedzenia. Kiedy Marco wspomina o jej ojcu, również wspinaczu, krótka odpowiedź Aavy sugeruje skomplikowaną historię. Jest złożona i niedoskonała, ale jej motywacje są zawsze zrozumiałe.

Koniec Cairn stawia Aavę przed wyborem dotyczącym tego, kim jest, co jest gotowa poświęcić i jak wspinaczka ją zmieniła. To połączenie rozgrywki i narracji, kulminacja wszystkiego, czego doświadczyła na górze. Każdy wybór prowadzi do innego, równie ważnego zakończenia. Ostatnie godziny gry są niezapomniane. Podróż, chwile stawiające czoła wyzwaniom Kami, od stromych klifów po złą pogodę, nadają grze jej sens. Nagroda za każde ciężko zdobyte wejście jest czymś cudownym. Pod koniec gracz jest tak samo zestrojony z ciałem Aavy, jak ze swoim własnym. Historia góry i jej mieszkańców, wspinaczki i samej Aavy to to, co pozostaje. Kami zadaje Aavie dwa pytania:

„Kim jesteś? Dlaczego tu jesteś?”

Jej odpowiedzi są proste.

„Jestem wspinaczem. Przyjechałem tu, żeby żyć.”

Przeczytaj także naszą wcześniejszą zapowiedź Cairn And The Cost Of Every Grip, w której szczegółowo opisano, w jaki sposób początkowe godziny gry ustanawiają górę, która decyduje, kto może przejść, gdzie każdy ruch kosztuje energię, a bezpieczeństwo jest czymś, co buduje się powoli, jeśli w ogóle.