Dogłębne spojrzenie na chaotyczny świat Mewgenics

Mewgenics to gra, która szybko pochłania czas, z ponad 100 godzinami zalogowanymi w krótkim okresie. Gra jest turowym, taktycznym RPG typu roguelike, skoncentrowanym na kotach, rozgrywającym się na siatce 10x10. Zawiera głównie tradycyjne klasy, takie jak wojownik, mag, łowca, tank i nekromanta. Główną cechą wyróżniającą grę jest losowość umiejętności i atrybutów drużyny, co w dużej mierze pozbawia gracza kontroli nad tymi aspektami. Taka konstrukcja wymusza improwizację i dostosowanie się do losowego rozdania w każdej rundzie. Gra posiada ogromną ilość zawartości; nawet po 150 godzinach wciąż pojawiają się nowi wrogowie, umiejętności, mutacje i łupy. Ta ciągła nowość zachęca do wielokrotnego przechodzenia gry, napędzana możliwością zebrania potężnej drużyny, aby pokonać bossa, który wcześniej zdziesiątkował drużynę gracza. Ostateczne zakończenie nie zostało jeszcze osiągnięte, ale doświadczenie pozostaje wciągające.

Gra obraca się wokół kotów, ale przedstawia je w kontekście czarnej komedii, traktując je jako zasoby, które można wykorzystać. Sam tytuł, będący grą eugeniczną, wskazuje na prowokacyjny i "pikantny" charakter gry. Humor jest spójny z poprzednimi pracami Edmunda McMillena, który współpracował przy tym projekcie z Tylerem Glaielem. Ich poprzednie gry, takie jak Super Meat Boy i The Binding of Isaac, znane są z podobnego stylu humoru. Ton jest konsekwentnie obrzydliwy i dziwny.

"To rozkosznie obrzydliwe i nieskończenie dziwne na każdym kroku".

- Dan Stapleton, IGN

Jako posiadacz kota, początkowo nie doceniałem oczekiwań gry dotyczących oderwanego i niesympatycznego spojrzenia na koty. Odblokowanie kluczowych ulepszeń domu trwało dłużej niż to konieczne, ponieważ wymaga wysłania dziesiątek kotów do różnych dziwacznych postaci niezależnych, po czym nigdy więcej ich nie widziano. Jedna z takich postaci, Tink, ekstrawagancka i ważna postać, przyjmuje wyłącznie nowo narodzone kocięta. W zamian dostarcza narzędzia, które oferują więcej informacji na temat hodowli kociąt. Wymaga ich dużej liczby, zmuszając gracza do przyzwyczajenia się do natychmiastowego rozstania z nimi. Inne postacie mają specyficzne wymagania, chcąc mieć starsze koty, zmutowane koty, ranne koty lub koty, które przeżyły przygody w określonych lokalizacjach, aby ulepszyć sklepy lub dodać nowe pokoje do domu. W przeciwieństwie do tradycyjnych gier RPG, które koncentrują się na pielęgnowaniu i rozwijaniu postaci, Mewgenics wymaga innego sposobu myślenia. Koty z niskimi lub nie wyróżniającymi się statystykami są uważane za przeszkody i najlepiej je wydać jako walutę, a tylko najbardziej obiecujące potomstwo jest trzymane.

Hodowla kotów odbywa się na ekranie domu, w widoku bocznym 2D, gdzie koty poruszają się chaotycznie. Gracz układa meble, zdobyte jako łup lub zakupione, w sposób podobny do Tetrisa. Celem jest poprawa statystyk, takich jak stymulacja i komfort, aby zachęcić koty do produkcji wysokiej jakości potomstwa z korzystnymi mutacjami. Mutacje te mogą objawiać się w postaci zdeformowanego ogona, który zadaje płonące obrażenia przy podstawowych atakach, futra, które zapewnia regenerację zdrowia, gdy jest mokre, lub "oczu pijawki". Mutacje te są wizualnie reprezentowane na coraz dziwniej wyglądających kotach. Codziennym obowiązkiem jest sprzątanie kocich kup poprzez klikanie na stosy o różnych kształtach i rozmiarach, aby utrzymać statystykę zdrowia. Staje się to uciążliwe, zwłaszcza gdy dom jest zatłoczony, a koty utrudniają dostęp do kup. Pomimo różnorodności mebli, nigdy nie napotkano kuwety.

Kiedy dzień się kończy, koty same wybierają sobie partnerów w oparciu o bliskość, płeć, orientację (w grze występują koty homoseksualne i biseksualne) i libido. Późniejsze animacje kocich garbów i narodzin są celowo niepokojące, ale można je stonować, aby zapewnić bardziej bezpieczne wrażenia. Optymalizacja tego procesu w celu wyprodukowania potężnych kotów przy jednoczesnym uniknięciu chowu wsobnego, który powoduje wady wrodzone, jest wyzwaniem. System jest jednak wyrozumiały; nawet jeśli wszystkie koty zostaną utracone, gracze mogą zacząć od nowa z losowymi bezpańskimi kotami, które pojawiają się codziennie. Głównym wyzwaniem jest znalezienie i przekazanie pożądanych cech przez pokolenia bez zbyt wielu negatywnych skutków ubocznych, co wymaga planowania. Mewgenics nie zapewnia narzędzi takich jak lista czy arkusz kalkulacyjny do przeglądania wszystkich kotów, zmuszając graczy do przechodzenia przez nie jeden po drugim. Podczas gdy narzędzia do etykietowania i przeglądania drzew genealogicznych są odblokowywane, znalezienie konkretnego kota z pożądanymi statystykami i umiejętnościami wśród 40 wędrujących osobników, aby utworzyć czteroosobową drużynę kotów, może być uciążliwe.

Budowanie zespołu w Mewgenics jest również niekonwencjonalne. Podczas wybierania kotów i przypisywania klas gracze nie widzą wszystkich ich początkowych umiejętności. Podstawowe statystyki, mutacje i podstawowe ataki są widoczne, a czasami kot może odziedziczyć zaklęcie lub zdolność pasywną po klasie rodzica. Pełny zestaw umiejętności jest ujawniany dopiero po zablokowaniu klasy, co określa synergię drużyny. Każda z 12 klas ma 75 potencjalnych zdolności, a nowe są wciąż odkrywane nawet po długim czasie gry. Ten proces ujawniania jest ekscytujący, podobny do otrzymywania ręki w pokerze lub oglądania modyfikatorów w codziennej serii gier takich jak Slay the Spire. Czasami wynik jest korzystny i ekscytujący; innym razem nie, co prowadzi do trudnego biegu, który wymaga przetrwania i szczęścia, aby odblokować lepsze umiejętności. Znaczącą niedogodnością jest brak możliwości podglądu inwentarza przedmiotów podczas wybierania klas i umiejętności początkowych. Utrudnia to planowanie kompilacji w oparciu o dostępny sprzęt, zwłaszcza graczom, którzy nie mają doskonałej pamięci swojego ekwipunku. Frustrujący jest brak możliwości sprawdzenia ekwipunku, który mógłby zwiększyć statystyki przywoływania, podczas podejmowania decyzji między Druidem skoncentrowanym na zwierzętach a Majsterkowiczem budującym roboty.

Ekwipunek w Mewgenics nie jest trwały. Przedmiot może być zazwyczaj używany przez trzy lub cztery rundy, zanim się zepsuje. Jeśli bieg się nie powiedzie, wszystkie wyposażone i zebrane przedmioty zostaną utracone, z wyjątkiem jednego przedmiotu uratowanego przez pomocnego NPC. System ten zapobiega nadmiernemu poleganiu na jednej strategii. Potężne przedmioty mogą być używane wielokrotnie bez konieczności definiowania każdego kolejnego biegu. Same koty mają jeszcze krótszą żywotność w walce. Każdy kot otrzymuje tylko jedną przygodę, aby awansować i rozwijać umiejętności, chociaż można je wykorzystać w jednej lub dwóch specjalnych bitwach, w których potwory atakują dom. Początkowo było to trudne do zrozumienia, ponieważ członkowie drużyny RPG są zwykle trwali. Gra nie pozwala graczom nazwać swoich kotów, zamiast tego dostarczając im wstępnie wygenerowane głupie imiona. Ten wybór wydaje się mieć na celu zapobieganie zbytniemu przywiązaniu graczy. Z biegiem czasu uwaga przenosi się z ich imion na ich klasy, przy czym zapamiętywane są tylko podstawowe stada hodowlane.

Mapy przygód w każdym z trzech aktów są narysowane w szarpanym, dziecinnym stylu. Pojedyncza ścieżka rozgałęzia się na dwie, z których każda prowadzi do dwóch różnych etapów z unikalnymi wrogami. Zaleca się czytanie opisów wrogów przed bitwami, ponieważ niektórzy z nich mają niebezpieczne zdolności, w tym natychmiastową, trwałą śmierć lub pasożytnicze infekcje, które zajmują miejsce w ekwipunku. Stawka jest wysoka, a koty są trwale ranne po powaleniu i podatne na śmierć. Struktura run oferuje niewiele decyzji dotyczących ścieżki między bitwami. Do wyboru jest głównie ścieżka domyślna i trudniejsza, z lepszymi łupami, a także okazjonalne wybory między nagrodami w postaci przedmiotów. Sprawia to, że spotkania między bitwami są mniej wciągające w porównaniu z podobnymi grami, zwłaszcza gdy losowe spotkania są prostymi rzutami monetą. Istnieją bardziej zaangażowane, wieloetapowe spotkania przedstawione jako historie przygodowe, w których sukces zależy od losowo wybranych statystyk kota. Wprowadza to dwie warstwy szczęścia, często sprawiając, że wyniki są całkowicie losowe. Ta losowość jest kluczową częścią doświadczenia, które polega na jak najlepszym wykorzystaniu niekontrolowanych okoliczności.

Walka jest złożona ze względu na interakcje między mutacjami kota, pasywami, zaklęciami, ekwipunkiem, modyfikatorami środowiskowymi i wrogami. Zrozumienie, co wydarzyło się w chaotycznej bitwie, może przypominać badanie miejsca zbrodni. Zasady gry są ogólnie logiczne: woda gasi ogień i przewodzi elektryczność. Jednak niektóre zasady nie są intuicyjne; na przykład roboty są podatne na krwawienie i truciznę, a broń Rzeźnika nie może zaczepić mięsa bez specjalnego ulepszenia. Pomimo tych niespójności, logika gry jest w większości przewidywalna.

"Chociaż nie wygrasz na loterii świetnej kombinacji za każdym razem, to zdarzają się one na tyle często, że jestem podekscytowany tym, co może być dalej".

- Dan Stapleton, IGN

Potężna dynamika drużyny pojawia się wraz ze zdobywaniem nowych umiejętności lub podnoszeniem statystyk. Przykładowo, Mnich może podrzucać mięso, które Rzeźnik może zamienić w latające stwory, które Druid może następnie wzmocnić w potężnych sojuszników. Inny przebieg zawierał Kleryka, którego regeneracja zdrowia w całej drużynie została wzmocniona przez przedmiot, pozwalając Nekromancie na swobodne korzystanie z zadającego duże obrażenia, autodestrukcyjnego ataku. Takich kombinacji jest niezliczona ilość i choć nie każda rozgrywka kończy się zwycięską kombinacją, to zdarzają się one na tyle często, by utrzymać ekscytację. Frustracją podczas trudnych walk jest brak dostępu do pełnego arkusza postaci kota. Podczas gdy większość informacji jest wizualnie przedstawiona na kotach, gracze muszą pamiętać znaczenie konkretnych mutacji, takich jak druga głowa na kocim tyłku. Dostęp do kompleksowych zasad w dowolnym momencie byłby korzystny.

Fabuła i zadania poboczne wprowadzają unikalne, potężne przedmioty, które znacząco zmieniają zasady. Jedna z pamiętnych misji nakładała pięciosekundowy limit czasowy na każdą akcję, a sztuczna inteligencja przejmowała kontrolę, jeśli ruch nie został wykonany szybko. Inne zadanie dawało kotom losowe zdolności z każdej klasy po awansie, tworząc potężne postacie hybrydowe. Jeśli zadanie poboczne zakończy się niepowodzeniem, nie można go wykonać ponownie, chyba że losowo pojawi się ponownie. Fabuła jest lekka i niegłupia, dostarczając nieco śmiechu, gdy gracz podąża za instrukcjami niekompetentnego szalonego naukowca. Dźwięk i muzyka w grze są wyjątkowe. Zawiera oryginalne, humorystyczne piosenki dla każdego poziomu i bitwy z bossem, z wieloma odmianami, w tym wersjami instrumentalnymi, do których koty czasami miauczą. Same miauczenia pochodzą z dużego wyboru głosów, w tym gwiazd. Godną uwagi cechą dźwiękową jest reakcja tłumu po bitwie. Wiwaty i klaskanie różnią się entuzjazmem w zależności od występu, ale zszokowane westchnienia, gdy kot zostaje zabity, są szczególnie skuteczne. Gra ma również zaskakujące podejście do "save-scummingu", z konsekwencjami za nadużywanie możliwości wznowienia nieudanej bitwy. Jednak domyślnie pozwala na jeden save-scum na bieg, funkcja, która jest regularnie używana.