Gra o kopaniu dziury odnajduje grozę i spokój w zejściu na podwórko

Grałem w A Game About Digging a Hole, spodziewając się krótkiej rozrywki. Zamieniło się to w coś bliższego uczuciu, które po raz pierwszy sprawiło, że Subnautica się trzyma. Konfiguracja jest prosta. Kupujesz skromny dom za 10 000 dolarów. Dom prawie nie ma znaczenia. Podwórko ma. Plotka głosi, że skarb znajduje się gdzieś pod ziemią, a gra daje ci łopatę i zostawia cię samego, aby się tego dowiedzieć.

Pętla rdzenia pozostaje zaciśnięta. Kopiesz. Obserwujesz swoją baterię. Zbierasz rudę. Łopata podwaja się jako wykrywacz metalu i wybucha, jeśli jej bateria się wyczerpie. Każde kopanie wyczerpuje ją nieco bardziej. Kiedy wybuchnie, twoje zdrowie mocno spadnie, a ruda w ekwipunku zniknie. Nie ma szybkiego resetu ani siatki bezpieczeństwa. Musisz wrócić na powierzchnię, sprzedać to, co udało ci się zachować przy komputerze w garażu i zdecydować, jak daleko chcesz się posunąć w następnym biegu.

Wartość rudy rośnie wraz z głębokością. Ta jedna zasada napędza wszystko. Lepsze materiały znajdują się głębiej, ale dotarcie do nich oznacza dłuższe wspinaczki, ciasne przestrzenie i większą presję na zarządzanie ładowaniem baterii. System odzwierciedla miernik tlenu Subnautica bez kopiowania go wprost. Zamiast wody jest grawitacja, ciemność i ciągłe ryzyko bycia uwięzionym przez własny projekt.

Sam kształtujesz dziurę. Szerokie tunele ułatwiają wspinaczkę, ale kosztują czas i baterię. Wąskie szyby oszczędzają energię, ale karzą za błędy. Jeden zły krok może spowodować upadek, utratę zdrowia i pędu. Późniejsze ulepszenia pomagają, ale nigdy nie eliminują ryzyka. Plecak odrzutowy staje się dostępny wcześnie i kosztuje 6 dolarów, co wydaje się celowo trywialne. Rozwiązuje on jeden problem, tworząc jednocześnie kolejny. Plecak odrzutowy szybko rozładowuje baterię, więc nieostrożne użycie może uwięzić cię głęboko pod ziemią bez bezpiecznej drogi powrotnej.

W miarę jak dziura staje się coraz głębsza, ton zmienia się bez ostrzeżenia lub komentarza. W ziemi zaczynają pojawiać się dziwne struktury. Nie wyjaśniają się one same. Gra nigdy nie zatrzymuje się, by przedstawić je jako cele. Zauważasz je, ponieważ wcześniej ich tam nie było. Potem zaczynają się dźwięki. Echa niosą się przez wykopane wcześniej tunele. Niektóre wydają się mechaniczne. Inne nie. Nic nie wyskakuje. Napięcie wynika ze świadomości, że musisz przejść obok nich, aby robić postępy.

W grze nie ma żadnych postaci niezależnych. Żadnego gadania przez radio. Żadnych wskazówek. Podobnie jak Subnautica w najlepszym wydaniu, gra stawia na ciszę. Gdy coś pójdzie nie tak, wina leży po twojej stronie. Zaplanowałeś tunel. Obserwowałeś, jak rozładowuje się bateria. Brak komentarza sprawia, że każdy błąd jest zasłużony.

Struktura pozostaje zwarta. Możesz dotrzeć do końca w około godzinę, jeśli skupisz się na ukończeniu, a nie na usuwaniu każdej kieszeni brudu. W grze nie ma rozbudowanego wątku fabularnego ani rozgałęzionej narracji. Historia istnieje głównie przez domniemanie. Cokolwiek czeka pod ziemią, nie potrzebuje nazwy, by czuć zagrożenie. Gra wie, kiedy przestać wyjaśniać.

Ta powściągliwość sprawia, że porównanie do Subnautica wydaje się raczej zasłużone niż promocyjne. A Game About Digging a Hole nie próbuje odtworzyć oceanu, drzewa rzemieślniczego ani epopei przetrwania. Izoluje jedno uczucie: presję, by zejść głębiej, gdy wiesz, że może cię to kosztować. Prostota sprawia, że strach pozostaje nienaruszony. Narzędzia cię ograniczają. Strach ogranicza cię bardziej.

To nie jest długa gra i nie udaje, że jest. To, co oferuje, to skoncentrowana wersja czegoś, za czym tęskni wielu graczy Subnautica. Ciche zejście. Jasne zasady. Rosnące poczucie, że otoczenie obserwuje, jak je kształtujesz.

Czytaj także: Spór prawny wokół Subnautica 2 przybrał kolejny obrót, gdy Krafton zmienia swoje argumenty w sądzie, pozostawiając przyszłość i motywacje projektu coraz bardziej niejasne.