Deep Rock Galactic: Rogue Core debiutuje na Steamie – mieszane recenzje graczy krytykujących zmiany w trybie współpracy i problemy z wydajnością

Deep Rock Galactic: Rogue Core oficjalnie zadebiutował na Steamie, wprowadzając nowy kierunek roguelite do popularnego uniwersum kooperacyjnego Deep Rock Galactic. Premiera była entuzjastycznie oczekiwana przez fanów oryginalnej gry, ale wczesne przyjęcie było mieszane – gracze byli podzieleni między pochwałami dla jej ambicji a krytyką wykonania.

Nowy spin-off zachowuje główną ideę krasnoludzkich górników walczących w niebezpiecznych jaskiniach obcych, ale znacząco zmienia strukturę rozgrywki. Zamiast długich misji ze stabilnym systemem progresji, Rogue Core opiera się na krótkich, intensywnych rozgrywkach roguelite. Każda sesja rozgrywa się na proceduralnie generowanych poziomach, gdzie układ, rozmieszczenie przeciwników i modyfikatory stale się zmieniają, dzięki czemu każda rozgrywka jest inna.

Gracze mogą łączyć się w drużyny liczące maksymalnie cztery osoby, współpracując ze sobą, aby przetrwać coraz trudniejsze warunki. Jednak w przeciwieństwie do oryginalnej gry Deep Rock Galactic, gdzie głównym celem była współpraca, Rogue Core wprowadza systemy, które sprawiają, że każda rozgrywka jest bardziej nieprzewidywalna, a czasem nawet bardziej zacięta w zespole.

Jedną z najbardziej zauważalnych zmian jest ton gry. Rogue Core przyjmuje znacznie mroczniejszą i poważniejszą atmosferę w porównaniu z poprzedniczką. Środowisko jest bardziej klaustrofobiczne, oświetlenie ostrzejsze, a ogólna oprawa wizualna kładzie nacisk na napięcie, a nie humor. Podczas gdy pierwowzór znany był z uroku i komediowego tonu, ten spin-off stawia przede wszystkim na przetrwanie i intensywność.

Zachowanie wrogów również zostało znacząco ulepszone. Stworzenia są szybsze, bardziej agresywne i groźne już od wczesnych etapów każdej rozgrywki. Gracze muszą nieustannie adaptować się, zmieniać pozycje i koordynować ataki pod presją. Walka została zaprojektowana tak, aby wydawała się szybsza i bardziej chaotyczna, z krótszymi przestojami między starciami.

Aby wesprzeć nową strukturę rozgrywki, gra wprowadza kilka nowych klas. Wśród nich znajduje się klasa „slicer” skoncentrowana na walce wręcz, używająca ostrza plazmowego do walki w zwarciu, oraz klasa„sokolarz” o stylu wsparcia, która wykorzystuje drony do zwiadu i pomocy. Dodatki te mają na celu rozszerzenie możliwości składu drużyny i zachęcenie do bardziej elastycznych strategii podczas rozgrywek.

System roguelite wprowadza również losowe ulepszenia i wybory progresji między etapami. Zamiast sztywnej ścieżki rozwoju, gracze muszą dostosowywać swój styl gry w zależności od dostępnych ulepszeń, co tworzy bardziej dynamiczną, ale jednocześnie mniej przewidywalną rozgrywkę.

Pomimo tych nowych pomysłów, odbiór premiery był mocno podzielony. Wielu graczy docenia próbę rozwinięcia formuły, ale znaczna część społeczności wyraziła obawy dotyczące kluczowych decyzji projektowych i kwestii technicznych.

Jedną z największych krytyk jest system kooperacji. Choć gra została zaprojektowana z myślą o pracy zespołowej, niektóre mechanizmy powodują napięcia w oddziałach. Dystrybucja łupów, wybór postępów i decyzje podejmowane w trakcie rozgrywki mogą czasami prowadzić do pośredniej rywalizacji między członkami drużyny. Zamiast wzmacniać współpracę, niektóre systemy sprawiają, że gracze czują się, jakby rywalizowali o zasoby lub kontrolowali postępy.

Kolejnym poważnym problemem są problemy z wydajnością. Wcześni użytkownicy zgłaszają problemy z optymalizacją na różnych konfiguracjach sprzętowych , w tym spadki klatek, zacinanie się obrazu i niestabilną wydajność w momentach walki. Ponieważ gra opiera się w dużej mierze na szybkich reakcjach i precyzyjnych ruchach, problemy te znacząco wpływają na jakość rozgrywki.

Kontrowersyjny był również rygorystyczny system timera w grze. Rozgrywki są ograniczone presją czasu, która zmusza graczy do szybkiego poruszania się i ogranicza eksplorację. Chociaż ma to na celu utrzymanie tempa i intensywności rozgrywki, wielu graczy uważa, że ogranicza to swobodę strategiczną i sprawia, że rozgrywka wydaje się pospieszna.

Kolejnym problemem jest balans trudności. Gra wydaje się być dostosowana głównie do skoordynowanych, pełnych drużyn, co znacznie utrudnia grę solo lub w mniej zorganizowanych zespołach. To powoduje, że krzywa uczenia się jest stroma, co niektórzy gracze uznają za frustrujące, szczególnie na wczesnym etapie.

Systemy ekonomiczne i nagród również były krytykowane za brak spójności. Niektórzy gracze uważają, że postępy są zbyt wolne, podczas gdy inni twierdzą, że nagrody nie odzwierciedlają odpowiednio poziomu trudności niektórych starć. Ta nierównowaga przyczynia się do poczucia żmudności podczas dłuższych sesji.

Poza mechaniką rozgrywki, wieloletni fani serii zauważyli również, że Rogue Core brakuje charakteru, który charakteryzował oryginalną grę. Humor, lekki ton i niepowtarzalny urok Deep Rock Galactic schodzą tu na dalszy plan, zastąpione poważniejszą i bardziej minimalistyczną oprawą graficzną. Niektórzy gracze opisują nawet, że gra bardziej przypomina modyfikację lub wersję eksperymentalną niż w pełni dopracowane, samodzielne wydanie.

W rezultacie obecne recenzje na Steamie odzwierciedlają mieszane odczucia. Podczas gdy niektórzy gracze doceniają szybszą walkę, strukturę roguelite i nowe systemy klas, inni uważają, że gra straciła część swojej tożsamości, która zapewniła oryginałowi tak wielki sukces.

Pomimo krytyki, wciąż istnieje potencjał do poprawy. Wiele problemów zgłaszanych przez społeczność – zwłaszcza optymalizacja, balans i mechanika kooperacji – to obszary, które można poprawić dzięki aktualizacjom i łatkom. Jeśli zostaną one odpowiednio rozwiązane, gra może z czasem stać się jeszcze bardziej ekscytującym doświadczeniem.

Na razie jednak Deep Rock Galactic: Rogue Core jawi się jako śmiały, choć kontrowersyjny spin-off, który próbuje na nowo zdefiniować formułę Deep Rock Galactic, ale cechuje się wyraźnym rozdźwiękiem między ambicją a realizacją.