Recenzja Tides of Tomorrow

Tides of Tomorrow to pierwszoosobowa, narracyjna przygoda, której akcja rozgrywa się na zalanej Ziemi, gdzie zanieczyszczenie mikroplastikiem doprowadziło do załamania globalnego ekosystemu. Gra, opracowana przez DigixArt i wydana przez THQ Nordic, koncentruje się na planecie Carcosa i jej malejącej populacji. Gracze wcielają się w Tidewalkera, bohatera cierpiącego na amnezję, którego zadaniem jest przemierzanie morza plastikowych odpadów w celu znalezienia lekarstwa na śmiertelną chorobę. Główna rozgrywka opiera się na asynchronicznym trybie wieloosobowym, w którym decyzje poprzednich graczy bezpośrednio wpływają na aktualny stan gry.

Biologiczny koszt plastikowej apokalipsy

W świecie Carcosy żyje mniej niż 300 000 ocalałych, a ich liczba maleje wraz z postępem w kolejnych rozdziałach gry. Populacja ta cierpi na plazmonię, chorobę wywoływaną przez nasycenie środowiska mikroplastikiem. Choroba ta powoduje, że ludzka skóra twardnieje i przybiera jaskrawe, sztuczne kolory, aż ofiara staje się nieruchomą plastikową figurką. Plastikowe odpady są nieodłącznym elementem każdego aspektu życia, od źródeł pożywienia, takich jak ryby na lokalnych targowiskach, po materiały budowlane używane do budowy pływających osiedli. Postacie można zobaczyć tańczące w nocnych klubach, aż do momentu, gdy umrą z powodu choroby. W tym momencie personel wrzuca ich ciała z powrotem do oceanu.

Przetrwanie zależy od zarządzania Ozenem, rzadkim narkotykiem wziewnym, który łagodzi skutki Plastemii. Wskaźnik zdrowia gracza jest podzielony na pola, a każde ukończenie głównej misji zużywa dwa pola całkowitego zdrowia. Zaciągnięcie się jedną butelką Ozenu odnawia jedno pole, co powoduje ciągłą potrzebę gromadzenia zasobów. Jeśli wskaźnik zdrowia całkowicie się wyczerpie, gracz mdleje i budzi się na koszmarnym wysypisku śmieci, skąd musi uciec, aby wrócić na swoją łódź. Wielokrotne nieumiejętne zarządzanie poziomami Ozenu powoduje trwałe zablokowanie niektórych zakończeń fabularnych. Gracze muszą wybrać między zażywaniem Ozenu dla własnego przetrwania a podarowaniem narkotyku dotkniętym chorobą postaciom niezależnym, które błagają o pomoc lub oferują informacje w zamian za dawkę.

Asynchroniczny tryb wieloosobowy i mechanika Tidewalker

Tides of Tomorrow wyróżnia się systemem, w którym każdy gracz podąża ścieżką pozostawioną przez innego. Przed rozpoczęciem epizodu na wyspie, gra przedstawia grupę graczy do śledzenia, w tym losowych użytkowników, znajomych lub konkretnych streamerów za pośrednictwem kodów startowych. Stan świata dostosowuje się do wyborów dokonanych przez poprzedniego gracza, takich jak to, czy most jest sprawny lub czy miasto jest zamknięte przez wojsko. Widzę wartość w zachowaniu terenu dla tych, którzy przyjdą po mnie, ponieważ zarejestrowane działania innych graczy przynoszą namacalne korzyści dla mojej rozgrywki. Ta interakcja tworzy reaktywne środowisko, w którym gracz radzi sobie z konsekwencjami działań nieznajomego, jednocześnie przygotowując grunt pod kolejną osobę.

Gracze uzyskują dostęp do Tides of Time, naciskając spust L2, co ukazuje upiorne wizje ruchów i wyborów poprzedniego gracza. Wizje te pozwalają aktualnemu graczowi zobaczyć, jak rozwiązywane były zagadki lub jak traktowano postacie niezależne (NPC) w przeszłości. System emotikon pozwala graczom pozostawiać emocjonalne ślady na otoczeniu, na przykład wskazując na sekrety lub gestykulując w kierunku nielubianych postaci. Gra kooperacyjna jest promowana poprzez skrytki Tidewalker, gdzie można dzielić się nadwyżkami zapasów, takimi jak złom i Ozen. Wysoki poziom współpracy przynosi korzyści, podczas gdy samolubne zachowania, takie jak kradzież ze skrytek czy zostawianie bałaganu, sprawiają, że postacie niezależne (NPC) traktują kolejnych graczy z podejrzliwością.

Wojna frakcyjna i trzy filary Carcosy

Struktura społeczna Carcosy dzieli się na trzy główne frakcje: Odzyskiwaczy, Maruderów i Mistyków. Odzyskiwacze działają jako zbieracze, którzy dążą do odbudowy społeczeństwa, podczas gdy Maruderzy działają jako bandyci, dowodzeni przez postaci takie jak boss mafii Obin. Mistycy to uczeni zajmujący się starożytną technologią i miejscami kultu, często zamieszkujący struktury zbudowane na masywnych formacjach koralowych. Każda frakcja ma własne cele dotyczące pozostałych zasobów i potencjalnego lekarstwa na Plastemię. Poruszanie się po tych grupach wymaga ostrożnego balansowania reputacją, ponieważ niektóre opcje dialogowe i sojusze są ograniczone określonymi wymaganiami rangi.

Protagonista wchodzi w interakcje z szeregiem postaci drugoplanowych, w tym z Eylą, Reclaimerką cierpiącą na zaawansowaną Plastemię, oraz Nahe i Kass. Postacie te reagują na gracza na podstawie swojej aktualnej reputacji i działań poprzedniego Tidewalkera. Postacie niezależne (NPC) pamiętają poprzednie interakcje, co oznacza, że nie zawsze można nimi manipulować dwukrotnie, stosując te same metody. Na przykład, jeśli poprzedni gracz oszukał strażnika, ten może być bardziej czujny podczas bieżącej rozgrywki. Głosy tym postaciom podkłada zróżnicowana obsada, w tym Rahul Kohli w roli Arjuna Devraja. Chociaż animacje postaci poza głównymi przerywnikami filmowymi bywają sztywne, dialogi podkreślają desperację cywilizacji zbliżającej się do całkowitego wyginięcia.

Eksploracja wysp Carcosa

Rozgrywka polega na podróżowaniu między różnymi biomami i sztucznymi strukturami w konfigurowalnej łodzi. Lokacje te obejmują zarówno pływające dzielnice rozrywki i miasteczka targowe, jak i opuszczone, starodawne bazy badawcze. Każda wyspa funkcjonuje jako krótki epizod, mający na celu zwrócenie uwagi na konkretny konflikt lub zagrożenie środowiskowe. Gracze poruszają się po tych przestrzeniach z perspektywy pierwszej osoby, angażując się w proste sekwencje platformowe, zagadki i skradanie. Niektóre obszary zawierają zakłócone wizje, które są wydarzeniami narracyjnymi, wpływającymi jedynie na rzeczywistość gracza i nie przenoszącymi się na przyszłych bohaterów. Te momenty są zazwyczaj powiązane z losami kluczowych postaci fabularnych i wieloma dostępnymi zakończeniami.

Wyspa Marketland stanowi doskonały przykład rekontekstualizacji środowiska. Jeśli poprzedni gracz zniósł blokadę, obecny gracz może eksplorować aktywny rynek, aby zaplanować napad lub zebrać informacje wywiadowcze. Jeśli poprzedni gracz dopuścił się kradzieży, obecny gracz może znaleźć rynek objęty brutalną blokadą Maruderów, a mieszkańcy będą przeszukiwani na ulicach. To zmuszanie gracza do poruszania się po wrogim środowisku, wywołanym czyjąś chciwością, nadaje każdemu działaniu dodatkowy wymiar społeczny. Gra zawiera również wydarzenia oceaniczne, takie jak ataki piratów wymagające użycia armat na łodziach, czy spotkania z wędrownymi handlarzami, którzy sprzedają złom i Ozen.

Walka i akcja w zatopionym świecie

Choć Tides of Tomorrow koncentruje się głównie na dialogach i wyborach, gra zawiera również momenty intensywnej akcji i skradania się. Gracze często muszą przemykać się obok strażników lub brać udział w sekwencjach pościgowych, w których muszą przeskakiwać przez dryfujące szczątki, aby uniknąć ostrzału. Mechanika łodzi pozwala na walkę na morzu, w tym na abordaż wrogich statków po użyciu dział, aby je unieszkodliwić. W dalszej części gry gracze uzyskują dostęp do łodzi podwodnej, aby eksplorować podwodne tereny. Sterowanie w tych sekwencjach jest responsywne, choć głębia mechaniki jest drugorzędna w stosunku do fabularnych konsekwencji starcia.

W grze występują mereidy, kotopodobne rekiny, naturalnie odporne na mikroplastik. Stworzenia te są przedmiotem sporów między frakcjami, ponieważ są nadmiernie hodowane na żywność, ale jednocześnie postrzegane jako klucz do potencjalnego lekarstwa. W jednej z misji gracz może zastać mereida schwytanego z powodu braku interwencji poprzedniego gracza. Gracz musi wtedy zdecydować, czy zorganizować akcję ratunkową, czy współpracować z porywaczami, aby zabezpieczyć inne zasoby. Postanowiłem zanurzyć się w tej strukturze narracyjnej, aby zobaczyć, jak moje zarządzanie zasobami wpływa na kolejną osobę w kolejce. Ciągłe zmiany celów w oparciu o mglistą społeczność graczy sprawiają, że 12-godzinna kampania nie staje się typową liniową przygodą.

Wykonanie techniczne na silniku Unreal Engine 5

Tides of Tomorrow wykorzystuje silnik Unreal Engine 5 do renderowania kontrastowych środowisk oceanicznych i złożonych efektów cząsteczkowych. Styl wizualny wykorzystuje jasne, nasycone kolory, aby oddać śmiercionośne plastikowe odpady unoszące się w wodzie, tworząc kontrast z ponurą naturą apokalipsy. Choć oprawa graficzna jest wyrazista, wydajność techniczna na PlayStation 5 charakteryzuje się sporadycznymi wyskakującymi teksturami i spadkami liczby klatek na sekundę podczas intensywnych sekwencji akcji. Modele postaci różnych frakcji charakteryzują się kolorowymi, utwardzonymi teksturami skóry, które wizualnie odzwierciedlają postęp choroby zwanej plastemią.

Oprawa dźwiękowa zawiera ścieżkę dźwiękową skomponowaną przez Sama Slatera, która w scenach walki i pościgów przechodzi od oceanicznych odgłosów otoczenia do elektronicznych ścieżek dźwiękowych. Implementacja dźwięku 3D zapewnia wskazówki kierunkowe dla głosów duchów i ruchu strażników w sekcjach skradankowych. Haptyczne sprzężenie zwrotne kontrolera DualSense jest wykorzystywane do takich czynności jak wiosłowanie, strzelanie z armat łodzi oraz do budowania napięcia wymaganego do aktywacji wizji w L2. Chociaż niektóre tekstury wydają się niskiej rozdzielczości po bliższym przyjrzeniu się, ogólny projekt produkcji wpisuje się w motyw świata zbudowanego z kolorowych śmieci. Gra oferuje szereg opcji ułatwień dostępu, w tym regulację kolorów pocisków i elementów interfejsu użytkownika, aby pomóc graczom w śledzeniu chaotycznych wzorów wizualnych wypełnionego plastikiem morza.

Werdykt

Tides of Tomorrow to gra na 8/10. Z powodzeniem integruje odpowiedzialność społeczną z podstawową mechaniką gry poprzez asynchroniczny system rozgrywki wieloosobowej.

Zalety

• Unikalna, asynchroniczna interakcja graczy dodaje wagi wyborom.
• Silne wątki środowiskowe znajdują odzwierciedlenie w mechanice rozgrywki.
• Żywa oprawa graficzna tworzy wyraźną estetykę postapokaliptyczną.

Wady

• Animacje postaci i tekstury nie są dopracowane w każdym calu.
• Narracja może sprawiać wrażenie przeładowanej nadmiarem nagrań audio.

Doświadczenie pozostaje wciągające dzięki ciągłej rekontekstualizacji biomów wyspiarskich w oparciu o dane społeczności. DigixArt dostarcza przekonujących argumentów za wykorzystaniem łączności społecznościowej do podniesienia poziomu narracji w trybie dla jednego gracza. Gracze poszukujący skoncentrowanej, opartej na wyborach przygody uznają zarządzanie zasobami i politykę frakcyjną Carcosy za udoskonaloną ewolucję poprzednich dzieł studia.