Recenzja Samsona

Samson: A Tyndalston Story to trzecioosobowa gra akcji z otwartym światem, której akcja rozgrywa się w fikcyjnym, niszczejącym amerykańskim mieście w połowie lat 90. ubiegłego wieku. Liquid Swords, studio współzałożone przez byłego szefa Avalanche Studios, Cristofera Sundberga, zbudowało grę wokół pętli roguelike polegającej na spłacie długów, która wymaga od gracza wykonywania ulicznych przestępstw każdego dnia w grze. Założenie to działa lepiej na papierze niż w praktyce. Zepsuta walka wręcz, długa lista błędów i niewielka różnorodność misji sprawiają, że debiut za 24,99 USD nie trzyma się kupy przez 10-20 godzin.

Pierwsze recenzje ukazały się w tym samym tygodniu, w którym gracze rozdzierali Crimson Desert w sieci, a kontrast w zakresie i ambicjach jest trudny do zignorowania. Samson nie konkuruje z Rockstar czy Pearl Abyss. Jest to mała, kosztująca 25 dolarów gra kryminalna od debiutującego studia, a krytyczny odbiór odzwierciedla dokładnie ten poziom: mieszankę kwalifikowanych pochwał dla struktury roguelike i tępej frustracji z powodu prawie wszystkiego innego. Krótka fala krytyki Samsona, jeśli nie nic innego, przyciągnęła nieco uwagi od zwykłego cyklu krótkich filmów rozdzierających każdą wysokobudżetową premierę, która jest następna w kolejce.

Liquid Swords opublikowało mapę drogową po premierze, obiecując łatki i dodatkową zawartość, ale obecna wersja musi opierać się na tym, co zostało wysłane. Studio nie może wprowadzać urozmaiceń w misjach ani przerabiać fabuły po fakcie, a są to dwa największe problemy gry. To, czym może zająć się mapa drogowa, to stan techniczny, a na tym froncie jest naprawdę dużo miejsca na poprawę.

Zegar długu i garść zleceń

Samson, główny bohater, jest winien 100 000 dolarów zorganizowanym grupom przestępczym w St. Louis po nieudanym napadzie. Jego siostra Oonagh zawarła umowę: zostaje z bossami jako zabezpieczenie, podczas gdy Samson wraca na ulice Tyndalston, aby odzyskać pieniądze w codziennych ratach. Minimalna dzienna rata zaczyna się od około $2,000 do $3,000 i ostatecznie wzrasta do $3,400. Jeśli spóźnimy się ze spłatą, pojawią się oddziały windykatorów. Przypuszczalnie bezpieczeństwo Oonagh również się pogarsza, choć gra nigdy nie daje jej poczucia, że jest w niebezpieczeństwie.

Każdego ranka Samson budzi się w podupadłym mieszkaniu i wybiera jedną z kilku losowo generowanych prac rozrzuconych po mapie. Każda praca kosztuje punkty akcji, dzienny zasób, który ogranicza liczbę misji, które można wykonać przed zapadnięciem zmroku. Trudniejsze, lepiej płatne zadania pochłaniają więcej punktów. Śmierć podczas misji kasuje pieniądze zarobione tego dnia i nadal przesuwa czas. Ścisły autozapis uniemożliwia ponowne wczytanie wcześniejszych stanów. Pchanie się do jeszcze jednego lukratywnego zadania może doprowadzić do bankructwa cały dzień, jeśli pójdzie źle, a to napięcie jest najlepszą rzeczą, jaką gra ma do zaoferowania.

Ta presja roguelike jest najsilniejszym pomysłem strukturalnym Samson. Porażka wpływa na narrację, zamiast ją resetować, a codzienna matematyka ryzyka i nagrody nadaje każdej misji stawkę, którą większość gier z otwartym światem nie zawraca sobie głowy. Ale pula dostępnych zadań jest płytka. Po kilku godzinach te same rodzaje zadań powracają, bez żadnych urozmaiceń, zachęt do zdobywania punktów i mechanicznych zwrotów akcji, które odróżniałyby jedną misję od drugiej. Misje powtarzają się nawet hurtowo podczas głównej kampanii, za każdym razem identycznie.

Tylko pięści i ledwo działają

W Samson nie ma broni palnej. Żadnych zabójstw z ukrycia, żadnych granatów, żadnych opcji dystansowych. Każde spotkanie na piechotę sprowadza się do walki wręcz: ciosów, parowania, uników i aktywacji trybu adrenaliny, który tymczasowo uderza mocniej. System nie ma mechaniki namierzania, więc wybranie celu w tłumie oznacza ręczne siłowanie się z kamerą. Wrogowie atakują jeden po drugim i nieustannie krążą za graczem, wykorzystując ciasną kamerę trzecioosobową, która ukrywa nadchodzące ciosy.

Parowanie wymaga precyzyjnego wyczucia czasu, ale rozpada się, gdy trzech lub czterech przeciwników wymachuje w sekwencji. Unik to krótki krok w bok, często wymagający wielokrotnego naciśnięcia przycisku, aby oczyścić grupę. Rzucane przedmioty, takie jak butelki, zadają duże obrażenia i są prawie niewidoczne w tłumie. Animacje zacinają się i nakładają na siebie. Przez połowę czasu nie jest jasne, czy Samson blokuje, obrywa, czy kogoś wykańcza. Wrogowie znajdujący się już na ziemi czasami przyjmują ciosy, podczas gdy Samson wykręca się i wymachuje w powietrzu.

Kategorie misji oznaczone jako Beatdown, Jack i Shadow istnieją na papierze, ale różnice sprowadzają się do drobnych celów dodanych po walce, takich jak zbieranie ogólnych przedmiotów. Właściwa pętla pozostaje taka sama: wejdź do obszaru, uderz wszystkich, aż padną, idź dalej. Misje fabularne pod koniec gry, które mogłyby coś zmienić, na przykład napad, nadal kończą się jako pokoje pełne zbirów. Zdobywanie kolejnych poziomów i odblokowywanie umiejętności sprawia, że walka staje się banalnie łatwa, a nie satysfakcjonująca. Trudność nie ustępuje mistrzostwu. Po prostu ustępuje.

Jazda przez rdzę i wgniecenia

Prowadzenie pojazdów to najsolidniejszy element gry. Każdy samochód w Tyndalston to pudełkowaty, wgnieciony relikt z połowy lat 90-tych, pomalowany na stonowany beż, brąz, zieleń lub fiolet. Kierują się jak ciężkie maszyny, dryfują szeroko na zakrętach i zderzają się z prawdziwą masą. Taranowanie rywali podczas misji Takedown i driftowanie przed policją podczas ucieczki to najlepsze momenty, jakie oferuje Samson. Street Trials, czyli techniczne próby czasowe, pozwalają modelowi jazdy robić to, co robi dobrze, bez ingerencji w walkę.

Osobisty muscle car Samsona prowadzi się lepiej niż pojazdy jednorazowego użytku na ulicy, a dopalacze podtlenku azotu dodają przydatnej prędkości. Pojazdy psują się jednak już po kilku mocnych kolizjach. Naprawy kosztują pieniądze, które konkurują bezpośrednio z codziennymi spłatami długów: wydawaj gotówkę na samochód i ryzykuj brak płatności lub jeździj kruchymi kradzionymi samochodami i całkowicie trać dostęp do muscle cara. Większość graczy zdecyduje się na samochód zaparkowany w pobliżu.

Walka samochód na samochód działa gorzej. Walki często zamieniają się w powtarzające się zderzaki, w których oba pojazdy zjeżdżają z drogi, zatrzymują się, cofają i ruszają ponownie. Zderzenia czołowe zadają znaczne dodatkowe obrażenia, ale są trudne do celowego ustawienia. Zwiększenie adrenaliny w pojazdach pomaga szybciej zakończyć pościg, ale raczej spłyca system, niż dodaje mu głębi.

Błędy, miękkie blokady i tarcia projektowe

Problemy techniczne są wszędzie. Wrogowie utykają za płotami i drzwiami, blokując ukończenie misji. Znaczniki celów znikają. Paski zdrowia pozostają na ekranie po śmierci powiązanego wroga. Samochody przewracają się i rozbijają spontanicznie na autostradach. Wrogie pojazdy pojawiają się nieruchomo na środku drogi, co eliminuje jakiekolwiek wyzwanie z misji Takedown. Drzwi samochodów otwierają się i zamykają samoczynnie podczas podnoszenia postaci niezależnych. Jeden z recenzentów trafił na miękką blokadę w trzeciej misji fabularnej, która zatrzymała wszystkie postępy fabularne aż do pełnego restartu. Inny nie mógł ukończyć rozdziału 12 z powodu błędu, choć osobna usterka sprawiła, że rozdział 14 był dostępny od początku gry.

Wybory projektowe jeszcze pogarszają sprawę. Nieudana misja powoduje utratę wszystkich pieniędzy zarobionych tego dnia w grze. Alternatywna opcja pozwala wydać dodatkowy punkt akcji, aby spróbować ponownie bez utraty gotówki, ale oba wyniki są zbyt surowe, gdy niepowodzenie wynika z usterki lub przypadkowego przekroczenia granicy walki. Samson nie może napadać na zajęte pojazdy, co jest dziwnym ograniczeniem dla gry o przestępczości ulicznej. Zderzenie z samochodem na autostradzie i jedyną opcją jest ucieczka pieszo do najbliższego zaparkowanego pojazdu. Leczenie i trzymanie broni nie może odbywać się w tym samym czasie. Te punkty tarcia szybko się kumulują.

Historia, która się wyczerpuje

Prawie cała narracja Samsona opiera się na płaskich dialogach, prowadzonych osobiście lub przez telefon, bez zdjęć, niestandardowych animacji i przerywników filmowych poza krótkim animowanym prologiem. 14 misji fabularnych nie ma nic wspólnego z głównym wątkiem ratunkowym Oonagh. Zamiast tego podążają za starym gangiem Samsona w ramach standardowego wątku przestępczości zorganizowanej. Załoga jest napisana jako "dobry" gang, szlachetny w porównaniu do konkurencyjnych organizacji, bez humoru, samoświadomości lub pracy nad postacią, aby to poprzeć.

Oonagh, mimo że jest zakładniczką, nigdy nie wydaje się zmartwiona w swoich regularnych rozmowach telefonicznych z Samsonem. Materiały marketingowe sugerowały, że jej okup będzie rósł każdego dnia, ale struktura zadłużenia jest statyczna: 100 000 dolarów od samego początku, a jedynie minimalna dzienna płatność nieznacznie wzrasta. Historia traci ostrość w drugiej połowie i kończy się tym, co wiele źródeł nazywa bezsensownym, antyklimatycznym finałem. Mocniejsza narracja mogłaby wesprzeć słabszą rozgrywkę. Ta gra tego nie robi.

Gdzie Samson plasuje się wśród gier kryminalnych z otwartym światem?

Samson mniej przypomina Grand Theft Auto V czy Red Dead Redemption 2, a bardziej średniej klasy gry akcji z otwartym światem z początku 2010 roku. Mafia 2, Sleeping Dogs i Driver: San Francisco, wszystkie działały na tym samym terytorium kryminalno-akcji z bardziej precyzyjnym sterowaniem i bardziej zapadającymi w pamięć światami. Driver: W szczególności San Francisco nadal się wyróżnia, choć jego usunięcie z cyfrowych witryn sklepowych oznacza, że mogą w niego grać tylko osoby, które kupiły go lata temu. Fakt, że Samson jest mierzony w porównaniu z tymi grami, a nie z obecną czołówką gatunku, mówi ci, gdzie ląduje w spektrum i jak bardzo przepaść między GTA a jego naśladowcami powiększyła się wraz z upływem lat i piętrzącymi się projektami o mieszanych ambicjach.

Postrzegam Samson jako grę z 2013 roku wyposażoną w najnowszą łatkę graficzną, coś, co istnieje w długim cieniu GTA rzucającym na każdą grę akcji z otwartym światem ścigającą miejską przestępczość bez budżetu lub polerowania, aby dorównać Rockstar. Porównanie to nie jest do końca sprawiedliwe dla Liquid Swords, małego studia, które swój pierwszy produkt sprzedaje w cenie 25 dolarów, ale rynek nie ocenia po krzywej. Gracze wybierający między Samsonem a powtórką Saints Row: The Third, lub wstrzymujący się z zakupem GTA 6, będą rozważać te same godziny w stosunku do bardzo różnych zwrotów.

Werdykt

Samson to gra na 6/10 i może osiągnąć 7/10 po poprawkach, ale nie wyżej, i to jest w porządku. Nie każda gra akcji z otwartym światem musi na nowo definiować gatunek, by uzasadnić swoje istnienie.

Plusy:

• Codzienny system długów i punktów akcji tworzy prawdziwe napięcie i znaczące ryzyko
• Ponury wygląd Tyndalston z lat 90. jest przekonująco zepsuty w sposób, w jaki robi to niewiele gier.
• Ciężkie, pudełkowate prowadzenie pojazdów sprawia, że pościgi samochodowe i sesje taranowania są świetną zabawą.

Wady:

• Walka wręcz jest płytka, mało responsywna i niespójna wizualnie w starciach grupowych.
• Ciągłe błędy, w tym miękkie blokady, zablokowani wrogowie i samochody, które same się niszczą.
• Misje powtarzają się bez zmian, wyczerpując pętlę roguelike w ciągu kilku godzin.

Myślę, że Samson jest wart poświęcenia kilku godzin, aby poczuć atmosferę ulicy i zobaczyć, co Liquid Swords próbowało zrobić ze strukturą spłaty długu, ale te godziny nie stworzą długiej serii, która definiuje lepsze pozycje tego gatunku. Przyszłe aktualizacje mogą pozwolić studiu wzmocnić jazdę i codzienne stawki, jednocześnie naprawiając walkę i błędy, które podcinają oba. To, czy tak się stanie, zadecyduje o tym, czy Samson stanie się przyzwoitą grą AA średniej klasy, czy też pozostanie ciekawostką, którą większość graczy porzuci przed spłaceniem długu.