Perfect Tides: Station To Station to nostalgiczne spojrzenie na millenialsów

Perfect Tides: Station to Station to nowa gra przygodowa typu wskaż i kliknij od dewelopera Meredith Gran, która stanowi kontynuację jej tytułu Perfect Tides z 2022 roku. Akcja gry rozgrywa się w fikcyjnej wersji Manhattanu w 2003 roku i opowiada historię Mari Whitefish, aspirującej pisarki i studentki college'u, która radzi sobie z wyzwaniami młodej dorosłości. Jest to opowieść o poszukiwaniu swojego miejsca w świecie, radzeniu sobie z presją miłości i związków oraz pogodzeniu się z faktem, że świat jest znacznie większy i bardziej skomplikowany, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałeś.

Gra jest listem miłosnym do wczesnych lat 2000, czasów, gdy Internet był wciąż nową i ekscytującą granicą, a indie rock był dźwiękiem pokolenia, za pośrednictwem recenzji Polygon. Gra oddaje uczucie bycia młodym i pełnym nadziei, nawet w obliczu niepewności i niepokoju. Narracja gry jest napędzana przez relacje Mari z jej przyjaciółmi, rodziną i romantycznymi zainteresowaniami. Jest to bohaterka, z którą można się utożsamić, a jej zmagania będą współgrać z każdym, kto kiedykolwiek czuł się zagubiony i samotny w dużym mieście. Interfejs gry typu wskaż i kliknij jest ukłonem w stronę klasycznych gier przygodowych z lat 90-tych, ale jej tematyka i postacie są na wskroś nowoczesne.

Gra jest opowieścią o narastającym niepokoju, gdy Mara czuje się zarówno za mała, jak i za duża na życie, o którym kiedyś marzyła. Jest rośliną świeżo przesadzoną do nowego domu: świeża gleba wydaje się być ekspansywna dla jej małych korzeni, ale szybko rośnie w ciągu rocznej osi czasu gry. Mara stara się dowiedzieć, kim chce być w tym czasie, zdobywając nowe doświadczenia i przeskakując między związkami, które poszerzają jej horyzonty. To mnóstwo informacji do przyswojenia na raz.

Jednym z najciekawszych aspektów gry jest wykorzystanie prostego systemu RPG do śledzenia rozwoju osobistego Mari. Gdy czyta książki, ogląda filmy i prowadzi rozmowy z innymi postaciami, jej statystyki w obszarach takich jak "seks", "muzyka" i "anarchizm" rosną. System ten jest sprytnym sposobem na przedstawienie sposobu, w jaki jesteśmy kształtowani przez kulturę, którą konsumujemy i doświadczenia, które mamy. Gra jest także medytacją nad naturą pamięci i nostalgii. Przypomina, że przeszłość jest zawsze z nami, a nasze wspomnienia mogą być zarówno źródłem komfortu, jak i ciężarem. Gra jest pełna odniesień do kultury indie wczesnych lat 2000, od muzyki The Strokes i Interpol po filmy Wesa Andersona i Sofii Coppoli. Nie jest to jednak tylko nostalgiczna wycieczka.

W świecie Perfect Tides: Station to Station, internet nadal jest miejscem, w którym można łączyć się z ludźmi z całego świata, ale jest też miejscem, w którym można poczuć się bardziej odizolowanym niż kiedykolwiek wcześniej.

Najpotężniejszy moment nadchodzi, gdy Mara odwiedza swoją matkę i babcię. Jej babcia, która cierpi na utratę pamięci, jest cicha i wycofana. Ale kiedy Mara gra na pianinie piosenkę z młodości swojej babci, nagle staje się ożywiona i zaangażowana. Jest to piękna i poruszająca scena, która mówi o sile muzyki łączącej nas z naszą przeszłością i ze sobą nawzajem. To moment, który wykracza poza specyficzny kontekst kulturowy gry i przemawia do uniwersalnego ludzkiego doświadczenia. Jest to przypomnienie, że nawet gdy czujemy się zagubieni i samotni, wszyscy jesteśmy połączeni wspólnymi doświadczeniami miłości, straty i pamięci.

Gra jest przejmującym i potężnym dziełem sztuki, które pozostanie z tobą na długo po zakończeniu gry. Jest to obowiązkowa gra dla każdego, kto kiedykolwiek był młody i zakochany, a także dla każdego, kto kiedykolwiek czuł, że szuka czegoś więcej.